Verdwenen als sneeuw voor de zon

Sommigen zullen zeggen dat het je geduld is, of je figuur, of je spaarcenten. Misschien zelfs je vermogen om een volwassen gesprek te voeren. Maar ik weet wel beter. Al lang voor er hier aan kinderen gedacht werd, leerde mijn moeder mij deze wijze les: “Het eerste wat verdwijnt eens je kinderen hebt, dat zijn je principes”.

Nu moet ik zeggen dat ik vind dat het hier ten huize Meneer en Mevrouw nog wel meevalt. We hadden immers niet veel principes om mee te starten. Of is dat een flauwe redenering? Wij waren niet het soort ouders die vooraf zeiden dat er noooit een spelcomputer in ons huis komt, of dat ‘die van ons’ niet zullen moeten denken om tot een kot in de nacht uit te gaan, of om onze living te laten dichtslibben met speelgoed.
Nee, wij zijn er van uit gegaan dat de tijden veranderen en dat we dus wel zouden zien hoe alles zou evolueren om er ons dan op het gepaste moment een mening over te vormen. Scheelt heel wat ergernis want een nog niet gevormde mening moet je niet aanpassen natuurlijk!

Maar toch hadden ook wij wat dooddoeners. Zo zouden we het  nevernooitniet over ‘de kids’ hebben. Of te vroeg cola laten drinken of snoepen. Of al het speelgoed kopen dat ze maar in hun hoofd zouden steken dat ze wilden hebben. Of op verplaatsing veel rapper hun gedacht geven dan thuis, om ons niet te moeten ‘generen’ voor hun manieren. En een tut, dat ook liever niet, want dan moet je daar weer vanaf enzo. Of naar domme tv-programma’s kijken. Tiktak, dat kon er nog net mee door voor de kleintjes, maar daarna zouden we toch snel overschakelen op ‘het Klokhuis’ ofzo! O ja, en als we dan toch educatief verantwoord bezig waren: Bumba, die vond ik toch écht niet oké. Dan nog liever Hopla, die zwijgt tenminste in plaats van zelf woordjes uit te vinden.

En zo komt het dat hier vannamiddag onderstaand tafereeltje te zien was.

Image

De Zoon, na zijn middagdut, op klaarlichte dag godbetert, tv aan het kijken. Wat zeg ik, zowat IN de tv aan het kruipen. Naar een Bumba-show. En enkele minuten later kreeg hij nog zijn tut ook. En hij is al de 2 jaar gepasseerd!

Nuja, als je nu de helft van je principes volhoudt, dan ben je toch nog niet gebuisd he. Toch? TOCH?
En ik ben toch écht niet van plan om straks, als ze met twee zijn, over ‘de kids’ te spreken. ‘de zonen’ misschien, of ‘de jongens’? Da’s toch ook iets hélemaal anders he…

 

Een gedachte over “Verdwenen als sneeuw voor de zon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s