De kleine jongen en zijn kijk op de wereld

Toen ik met de Zoon naar Kind en Gezin ging voor het bezoek van 12maanden, was het de bedoeling dat er een oogtest zou gebeuren. Ik zeg wel: de bedoeling.
Er was toen net een nieuw systeem ontwikkeld met een toestel waarbij een ‘lui oog’ al bij peutertjes kan opgespoord worden, en onze gemeente was samen met enkele andere in dit pilootproject gestapt.

De Zoon moest op schoot (sowieso al nooit zijn favoriete bezigheid, een mens zou bijna blij zijn als hij eens wat ziekjes is want dan wil hij tenminste wél eens schootje zitten – oei heb ik dit luidop gezegd?), en in de verte in een futuristisch toestel kijken naar een clowntje.
Ik vraag me dan dadelijk al af waarom dat per se een clown moet zijn. Zijn er nu niet gigantisch veel kinderen bang van clowns, of zijn dat mijn gedachten? Ik zou een hondje voorstellen, of een konijntje. Desnoods een appel of een papfles. Maar ja, mij hebben ze niets gevraagd natuurlijk.
Soit, na een keer of drie proberen, bleek de test ‘inconclusive’ en kregen we het advies, vooral aangezien we zelf allebei een bril dragen, om eens langs te gaan bij de oogarts.

Wat ik, uitslover die ik ben, uiteraard prompt deed. Een afspraak maken dan toch, het duurde nog enkele maanden – en enkele uren wachtzaaltijd – tot we er effectief terecht konden.
Alwaar het weer de bedoeling was om een oogtest uit te voeren. De bedoeling hé…
Behalve dat deze test helemaal niét voorzien was voor kleine kindjes. Volgens de oogarts was ik de allereerste die langskwam na een advies van Kind en Gezin. Ze had inderdaad eens toestemming gegeven om zich op een lijst met doorverwijsartsen te laten zetten, maar had er verder nooit iets van gehoord.
Soit, ze kon door met een lichtje te schijnen wel zien dat de ogen van de Zoon ‘best wel oké’ werkten voor zijn leeftijd, maar raadde ons toch aan om een jaar later eens terug te komen voor alle zekerheid. Dan zou het testen ook al veel beter lukken.

Fast forward naar de week van zijn tweede verjaardag: opnieuw een bezoek aan Kind en Gezin. Opnieuw op mama’s schoot naar het clowntje kijken. Niet dus. Opnieuw een niet-geslaagde test.
En vandaag: opnieuw enkele uren in de wachtzaal van de oogarts gesleten – nog een geluk dat ik een kwartier te laat kwam – hmz. En opnieuw niets vast te stellen. Ziet ú een tweejarige al schoon zijn kin en voorhoofd in zo’n toestel plaatsen en naar een ieniemienie kerstboompje kijken (wel beter dan een clown! Hoewel niet echt bij het seizoen passend, maar kom, we zijn niet veeleisend he).
Ik niet, dus.

3 gedachten over “De kleine jongen en zijn kijk op de wereld

  1. Pingback: Ik zag het niet… | Broertjesmama

  2. Pingback: Kind en Gezin | Broertjesmama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s