Die keer dat hij te groot werd…

Mijn jongens worden groter.
Over het algemeen probeer ik daar niet te sentimenteel over te doen, want hé, dat is maar normaal, toch? Ik kan alleen maar hòpen dat ze op een dag boven mij met mijn 1m64 uitsteken. Want grote jongens vinden gemakkelijker een lief en dan heb ik rapper kleinkinderen SSSSSTTTT dat heb ik niet gezegd en gij niet gehoord. 😉

Bovendien kan ik niet zeggen dat ik niet uitkijk – het ene moment wat meer dan het andere – naar de dag dat ze beiden zelf hun eigen schoenen kunnen toedoen, gemorste chocomelk – próper – kunnen opvegen of hun eigen achterste kunnen afvegen. Wat een tijd en rust zal ik dàn kennen zeg. OMG misschien kan ik dan wel een héél glas cola drinken zonder gestoord te worden ofzo, stel je vóór!

Een heel deel van de eerste-babytijd-spullen van Kleine Broer is ondertussen al verhuisd naar mijn zus, die zowat elk moment kan bellen dat mijn neefje er is. *staart naar de telefoon. RINKELT DAN TOCH!! NU!!!!! * (’t Zou ook nog een maand kunnen duren, maar toch)
Daar heb ik toen geen moeite mee gehad, waarschijnlijk omdat dat gerief nog ‘in de familie is’ en dus niet écht ver weg is?

Je hoort me al komen zeker, afgelopen weekend besloten we dat het tijd werd om het park – ‘de box’ voor Nederlanders – op te ruimen. Die werd de laatste tijd immers alleen nog gebruikt als stockageruimte voor speelgoed, en ik kan me efficiëntere plaatsen inbeelden om speelgoed te stapelen dan een zone van anderhalve vierkante meter pal in’t midden in onze living.

park IMG_2186Maar dat park, daar hebben ze beiden toch heel wat uren in liggen/zitten spelen en liggen slapen. Daar zijn traantjes in gevloeid, eerste lachjes uitgevoerd, pampertjes gevuld, speelgoed naar buiten gegooid om te zien of mama en papa dat dan opraapten – ja hoor! hilarisch!
Daarin werd eerst naar de mobiel gestaard en later gegrepen. Omgerold van buik naar rug en omgekeerd. Poepgezeten tussen hopen kussens en later rechtgestaan aan de rand al ‘truntend’ om eruit te mogen.

Maar het belangrijkste: daar heb ik hen neergelegd, toen ik hen na een autorit die eindeloos leek kon binnendragen in ons eigen thuis. Ik heb er een sargeke over hen heen gelegd en een kwartiertje naar hen gestaard. Hen verteld dat dit hun huisje was, dat ze hier woonden met mama en papa (en broer). Volgens mij kon ik toen pas écht geloven dat ze er waren.

DIGITAL CAMERA DIGITAL CAMERAGrote Broer op de dag dat hij thuiskwam uit het moederhuis.

IMG_0307 IMG_0304Kleine Broer op dag van thuiskomst.

Dus ja, als dat park dan uiteen gevezen wordt, dan heb ik wel eens een stofke in mijn oog. In alletwee zelfs. En dan?!

Soit, genoeg uitgesteld, even de umbraco’s inbussleutels zoeken en ik begin eraan.

2 gedachten over “Die keer dat hij te groot werd…

    • Ja, dat gaat wel helpen – een beetje hihi. Ben wel content met hoeveel meer plááts er nu is dus ’t heeft ook voordelen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s