De dag waarop mijn frank belachelijk laat viel.

Naar de opdracht van Lilith in Het Blogboek en het pakkende en zo schoon geschreven verhaal van Romina, hierbij mijn ‘Schrijf over die ene gebeurtenis die je leven voorgoed veranderde’.

Ik had u graag iets positievers willen voorschotelen, zoals de geboortes van de jongens, of de dag waarop ik met Meneer trouwde. En dat zijn natuurlijk ook héél belangrijke dagen vaneigens! Ik zal u daar op tijd en stond ook wel nog eens iets over vertellen.
Maar als ik heel eerlijk ben, en ik moet één moment kiezen, ben ikzelf toch het meest veranderd door dat moment waarop het muisstil werd aan mijn linkerkant. Of meerbepaald het moment waarop ik dat besefte.

December 2012. Na een week-from-hell waarin ik een ernstig probleem had met mijn evenwichtsorgaan – lees: me dagenlang voelde alsof ik op een op hol geslagen roeibootje midden in een storm op de Atlantische Oceaan zat – begin ik me eindelijk opnieuw betrekkelijk normaal te voelen. Doordat ik weer normaal kan functioneren, valt het me nu pas op dat ik sinds het begin van de evenwichtsproblemen ‘niet goed’ hoor met mijn linkeroor, precies of ik zit met mijn linkeroor onder water in een zwembad ofzo. Dus trek ik terug naar de huisarts om eventjes die slijmprop te laten verwijderen die daar vast zal inzitten. Hij vindt echter niets en verwijst me door naar de oorarts. Ah ja, zal wel iets zijn dat een simpele huisarts niet kan vinden, maar een oorarts in een handomdraai oplost. Wat zou het anders zijn, niks, toch?

Een dag later later bevind ik me in dat typische ‘clb/pms’-kotje, met een koptelefoon op mijn hoofd. Of ik mijn hand wil opsteken aan de kant waar ik de piepjes hoor, alstublieft.
Ok hoor!

Rechts. Rechts.             Rechts.         Weeral rechts. En nog eens rechts.
Rechts.           Nog eens rechts. Twee piepjes rechts.        Rechts.
Rechts.               Rechts.                    Piepje rechts.          Weeral rechts.
Rechts.             Rechts.         Weeral rechts.
En nog eens rechts.                        Rechts.           Nog eens rechts.
Twee piepjes rechts.        Rechts.                   Piepje rechts.                       Weeral rechts.

– Ok, dank u, mevrouw, de test is voltooid, gaat u maar terug wachten bij het kantoor van de dokter.

Geloof het of niet, op dat moment valt mijn frank nog niet. Ik ben nochtans, al zeg ik het zelf over mijneigen, geen zó een extreem dwaze kalle. Achteraf gezien beschermen mijn hersenen mij nog even door me nog niet te laten begrijpen wat dit betekent. Nog eventjes. Nog een minuutje respijt.

Ik stap het bureau van de oorarts terug binnen.
Ga zitten.
Voel toch een beetje stress want die test, daar klopte toch iets niet mee, huh?
Kijk hem recht in de ogen.
En dan klinkt zijn strenge stem:
Mevrouw, uw linkeroor is doof hoor.

6 gedachten over “De dag waarop mijn frank belachelijk laat viel.

  1. wow, dat is een kanjer van een levensveranderend moment! Zo eentje waar je niet op voorbereid wordt door je wensen of dromen. Heb je veel dingen moeten aanpassen erdoor?

  2. Pingback: Pure nostalgie | Broertjesmama

  3. Pingback: Een duiveltje op mijn schouder | Broertjesmama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s