Een duiveltje op mijn schouder

Het vervolg op die keer dat mijn frank belachelijk laat viel

Goed horen, daar is toch iets raars mee. Dat is een van die dingen in het leven die je toch pas in hun waarde erkent als ze er niet meer zijn. Zoiets als een goede gezondheid, of leven zonder geldzorgen, of ervan overtuigd zijn dat er nog een laatste kinderchocolaatje in uw keukenkast zit.

Veel mensen vragen me hoe dat dan is, maar met één oor horen. Vaak lijken ze te denken (of ik verdenk hen daar toch van) dat je daar niet veel van merkt, want je hebt toch dat andere nog? Slechts met één oor meer horen, klinkt dan ook veel minder erg dan met nog maar één oog kunnen zien (toch?). Awel, ik kan u verzekeren dat ik wel weet waarom we er normaalgezien twee van elk krijgen.

Hoe goed ik exact hoor – eigenlijk moet ik verstaan zeggen want daar zit hem de grootste moeilijkheid – valt moeilijk te beschrijven. Het is ook niet constant. (De meeste) vrouwen kan ik beter verstaan dan (de meeste) mannen. Mijn familieleden kan ik véél beter begrijpen dan vreemden. Achtergrondlawaai of straatlawaai is den duvel. En als ik vermoeid ben, hoor ik veel slechter.

Tv-kijken zonder ondertitels doe ik niet meer. Dat is lastiger dan dat ik er plezier van heb, en ik mis alle kleine grapjes en woordspelingen omdat ik me te veel moet concentreren. Sommige van mijn medemensen zou ik ook graag met ondertitels willen en dan heb ik het niet over de ‘Herrit’ Callewoarts uit Bavikhove want met West-Vlaams heb ik weinig problemen 😉
Vooral in de winkel kan ik wel eens panikeren als een kassierster zich van mij wegdraait en me ondertussen iets zegt of vraagt.
“shit, die zei iets, wat zei ze, wat zou het kunnen zijn, ze hebben hier geen klantenkaarten dus dat kan haar vraag niet geweest zijn, wil die nu een kadootje maken of wil ze weten of ik een zakje wil, wat zal ik antwoorden, eumeum, ja lap ik zal maar toegeven dat ik het niet verstaan heb zeker”.
Heel af en toe verzeil ik in een nogal surrealistische situatie waarin ik denk dat een onbekende naast/voor/achter mij in een wachtrij of aan de schoolpoort iets tegen mij gezegd heeft, waarop ik vriendelijk terugknik, waarop die persoon denkt dat ìk iets tegen hèm wil zeggen, waarop ik dan weer denk dat die al iets gezegd heeft en dat hij een antwoord van mij verwacht, en we dan dus maar gewoon wat debiel naar elkaar staan te lachen en knikken en beiden niet weten wat er eigenlijk aan de hand is.

Maar over het algemeen kan ik, zeker met mijn beenverankerd hoortoestel, in het normale dagelijkse leven niet klagen hoor.

Wat wel helemaal stuk is, is mijn zogenaamd richtinggehoor. Dat blijkt toch een ambetant dingetje te zijn eigenlijk. Heb ik bijvoorbeeld niet onthouden waar ik mijn gsm heb gelegd en begint hij te rinkelen, dan kan ik het sowieso vergeten om ooit op tijd op te kunnen nemen. Valt er iets op de grond dan heb ik geen idéé waar het heen gekaatst of gerold is. Vreemd gezoem of gepiep in huis negeer ik want ik ga geen halfuur spenderen aan uitzoeken of dat het alarm van het fornuis is of de micrgolf of de vaatwasser of een rookmelder met een platte batterij of nog iets anders. Eens je het verschil niet meer hoort is het verbazend hoeveel toestellen een mens in huis heeft die te pas en te onpas beginnen te piepen!
Kom ik van de wc en zit Kleine Broer niet meer op de plaats waar ik hem laatst zag (àltijd dus) dan mag ik op zoek in de keuken, bureauhoek, achter de tafel want ik hoor hem wel met blokjes slaan maar weet dus niet waar dat geluid vandaan komt.

verstoppertjeGelukkig zijn mijn jongens wat verstoppertje betreft nog maar level 1.

Maar kijk, aangezien die oorarts me zei
Ja, die gehoorzenuw is beschadigd hé, da’s door een eenvoudige infectie. Als ge dat op uw oor krijgt, is uw oor doof. Als ge dat op uw oog hebt, is uw oog blind. Als ge dat op uw arm krijgt, is uw arm verlamd. Ge kunt daar niets aan of tegen doen, ge kunt daar gewoon op een ochtend mee wakker worden”
wrijf ik in mijn twee handjes dat het ‘maar’ dat is.

En soms, dan kan ik er zelfs al eens mee lachen.

cartoonblogDat is al iets, toch?

8 gedachten over “Een duiveltje op mijn schouder

  1. Ik weet uit ervaring dat gehoorverlies wreed lastig kan zijn, heb een aantal maanden ook 30% gehoorverlies gehad langs links en het enige voordeel was dat ik op mijn rechteroor lag ik echt niks hoorde :-). Je leert overal met omgaan, maar ik vond het toch bijzonder vervelend,.

  2. Awel, ik vind het fijn om eens te lezen hoe dat nu echt is, want ik kan me er maar weinig bij voorstellen hoe het is om eenzijdig doof te zijn, ook al is dat bij mijn dochter ook zo. Het zal zeker een hele aanpassing voor je geweest zijn!

  3. ik heb het zelf al erg moeilijk om gesprekken te volgen met drie of meer, om te weten van waar het geluid juist komt of om series op een normaal volume te kunnen verstaan met beperkt gehoorverlies (gevolg van de huilbabyperiode), wat moet het voor jou dan niet zijn… Sterk van je dat je het kunt plaatsen en er zelfs humor in ziet!

      • Dat was inderdaad niet erg leuk… Maar ’t grootste voordeel daarvan is dat een kindje geen baby blijft en het huilstuk alweer enkele jaren achter ons ligt.

  4. Pingback: Die keer van die Pokémons | Broertjesmama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s