Ik zag het niet…

Meer dan twee jaar geleden schreef ik blijkbaar al een post over de oogartsbezoekjes van Grote Broer. Aangezien geen van die oogartsbezoekjes iets nuttigs opleverden, besloot ik daarna om af te wachten. Als er echt een probleem was, zou dat in de toekomst wel duidelijk worden, meer kon ik niet doen.
Onlangs kreeg dit alles toch nog een staartje.

Afgelopen mei, toen hij in de eerste kleuterklas zat, kwam het CLB in de klas om bij alle kinderen een oogtestje af te nemen. Aha, dacht ik: Mocht er toch een probleem zijn, dan zullen zij dat wel direct kunnen vaststellen hé. Dan ben ik gerust.
Het gaat om de Kay Picture test (ik had er ook nog nooit eerder van gehoord, hoor), waarbij de kindjes een blad voor zich krijgen met prentjes en er dan vanop afstand dezelfde prentjes getoond worden. De kinderen mogen dan zeggen of tonen welk prentje er getoond wordt.

kaypictureKay Picture Test

’s Middags ging ik hem ophalen. De juf vroeg dadelijk of ik ’s namiddags even mee kon komen naar binnen, om ook eens aanwezig te zijn bij de oogtest. Want die was niet gelukt…
En inderdaad, ter plaatse leek het alsof Grote Broer, anders best wel een gewillig ventje hoor, niet wilde meewerken. Hij keek niet naar de prentjes vooraan, maar vooral naar die op zijn blad. Hoe we hem ook probeerden te overhalen, hij deed ‘zijn best’ niet. Alweer een niet-conclusieve test dus… *hashtag flashback*

Daarop besloot het CLB dat ik in september eens mocht langsgaan bij hen om de test nog eens te proberen. Tegen dan zou Grote Broer wat ouder zijn en sowieso in een andere stemming dan die dag dus dan zou dat wel beter gaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Vorige week vrijdag trok ik met hem (en Kleine Broer natuurlijk ook op sleeptouw) naar het CLB. Alwaar Grote Broer weer maar wat aanmodderde. Tot de dokter even het allergrootste blad, met de allergrootste prentjes uithaalde. Toen werd een jongetje heel enthousiast om te tonen dat hij al de woordjes wél kende. Wat een leuk spelletje! Van zodra het prentje iets kleiner werd, zat hij weer wat rond te staren of over iets anders te vertellen. Of jawel, één prentje noemde hij nog: de klok. Maar het was de appel… Wel allebei rond, dat wel… Toen begon er bij alle aanwezigen – behalve bij Kleine en Grote Broer misschien – toch iets te dagen… Zag hij het misschien echt niet? Leek het daarom alsof hij niet meewerkte?

In plaats van naar mijn gewone oogarts besloot ik om naar een specialist kinderoogziekten te trekken, in de hoop dat de onderzoeksmethodes daar iets meer aangepast aan kinderen zouden zijn. Gelukkig kon ik er enkele dagen later al terecht.
Het verdict: Dríngend een bril nodig!
Ik durf hier zelfs niet zwart-op-wit typen hoe slecht zijn visus momenteel blijkbaar is.
Krak – deed mijn moederhart. Dat ventje ziet de wereld niet, zeg. En vooral: ik zag dat niet!

De dag nadien gingen we al op brillenjacht. Met succes! Binnenkort op een speelplein near you: de nieuwe look van Grote Broer!

IMG_4886

IMG_4874Meneertje heeft er al pose genoeg mee alleszins 😉

Wordt vervolgd…

PS: Hij wilde persé een groene bril want dat is zijn lievelingskleur. Dus als je hem ermee ziet, wil je aub allemaal akkoord gaan dat die zijkant véél groen heeft 😉 Dank bij voorbaat!

6 gedachten over “Ik zag het niet…

  1. Pingback: Fotoshoot | Broertjesmama

  2. Pingback: Mijn foto’s van 2015 | Broertjesmama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s