Opvoeden, dat is toch iets wi

Kinderen opvoeden. Het kan aan mij liggen, maar ik vind dat soms toch een lichtjes verpletterende verantwoordelijkheid, hoor.

Op het moment dat je je kleine baby’tje in je armen krijgt, denk je dat het moeilijkste dat je zal moeten doen is om te beslissen of die nu honger heeft of moe is of eventueel ziek of nog iets anders…
Maar dan knipper je met je ogen en is die kleuter 2/3/4 jaar geworden en is het nog de bedoeling dat je die gaat opvoeden ook… Zowat de hele toekomst van dat ventje ligt in jouw handen en in de waarden, normen en gewoonten die jij aan hem kan doorgeven in de korte tijd voor hij ineens *poef* 15/16/17 is en al met zijn ogen rolt als je er nog maar aan denkt om hem een advies te geven, of tot hij 18 is en op kot of het huis uit gaat waardoor je geeneens meer echt ruimte of voldoende tijd hebt om ‘je stempel erop te drukken’.
En dan moet je maar hopen dat het goed gaat…

adultDoor vanalles te lezen over ouderschap (tijdschriften maar vooral veel blogs en forums fora) leerde ik al tijdens het eerste levensjaar van Grote Broer heel wat andere points-of-view in verband met opvoeden kennen. Daardoor ben ik veel – ik zoek er een woord voor – zachter (?) geworden dan ik als kinderloos persoon over mijzelf dacht. Soms moeilijk, want je blijft natuurlijk altijd twijfelen of je het wel ‘goed’ doet. Maar enkele zaken die ik opstak wil ik toch even met jullie delen.

“Drama, geween, krokodillentranen? Gewoon negeren, dan stopt het het snelst.”

Een van de slogans die ik opstak, is ‘Kinderen zijn net als mensen – maar dan een beetje kleiner hé” 😉
Stel jezelf dus altijd even in de plaats:

Stel dat mijn Meneer vanavond thuiskomt van het werk, en hij vindt mij aan de keukentafel, snikkend en snotterend.
Awel ja, als hij dat negeert en dan stilzwijgend zijn bord pakt en in de living gaat eten, dan zal dat gebleit waarschijnlijk wel rap stoppen, dat is een feit.
Of onze relatie door zo’n acties een diepere band zou krijgen daarentegen, dat is nog maar de vraag… Toch?!

6 gedachten over “Opvoeden, dat is toch iets wi

  1. Ik vind het ook moeilijk elke dag opnieuw 🙂 Je hóópt dat je het goed doet maar helemaal zeker ben je nooit… En er is ook zoveel informatie rond te vinden, op den duur weet je ook niet meer wat je moet geloven.

  2. je kunt alleen maar hopen om niet te veel fouten te maken en dat de fouten die je maakt niet te zwaar zullen doorwegen. En eindeloos veel herkansingen…
    Hier wordt er bij extreem luid drama soms eentje in de gang gezet tot het stiller kan, als mijn oren het niet meer aankunnen. Maar gewoon negeren, nope, dat kan ik ook niet. Het is ook geen vaardigheid die ik mezelf wil aanleren…

  3. Blijft moeilijk vind ik, het evenwicht vinden bij het opvoeden. Ik neig ook meer naar de zachte aanpak, maar wil daar niet té ver in gaan. Niet gemakkelijk allemaal! 🙂

  4. En ik vind hoe ouder hoe moeilijker het opvoeden wordt, het karakter neemt toch veel over, hoe hard je ook je best doet!

  5. Pingback: Opvoeden, deel twee | Broertjesmama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s