Opvoeden, deel twee

Naar aanleiding van mijn vorige post, heb ik hier nog een voorbeeldje van iets wat ik ‘geleerd’ heb eens wat ‘andere inzichten’ te lezen in verband met opvoeden.

Eén van de klassiekers: “Samen spelen, samen delen.”
De overlevering wil dat kindjes al hun speelgoed moeten delen met bezoekers. Want dat hoort zo. Toch?

  • Als ik tijdens mijn lunchpauze op het werk de nieuwe Flair meebreng, en mijn collega trekt die halfweg de pauze uit mijn handen omdat zij hem ook wil lezen, zal ik dat persoonlijk op zijn minst behoorlijk lomp vinden.
  • Laat staan dat iemand zou op bezoek komen bij mij thuis, en daar ineens met mijn naaimachine, die in de living staat, zou beginnen klooien. Ahja, want ze staat daar toch, dan mag hij er toch ook even mee ‘spelen’?
  • Eten delen, dat is nog een artikel apart. Als ik een belegd broodje meebreng naar het werk, eet ik dat wel helemaal zelf op hoor, dat deel ik niet. Als jij en ik samen op restaurant gaan, en wat ik bestel lijkt je lekkerder dan het jouwe, ga je dan gewoon de helft van het mijne opeisen? Als je mijn beste vriendin bent, wil ik misschien wel met je delen, maar als het de eerste/tweede keer is dat wij samen uit eten gaan, kan je dat wel op je buik schrijven hoor…

Dus als er hier kindjes op bezoek komen, dan wordt de Duplo-trein in de kast gestopt. En de knikkerbaan. Zodat de kindjes die komen, er niet mee kunnen spelen, ja. Grote Broer wordt dan op de hoogte gebracht dat er kindjes komen spelen, en mag zelf wat speelgoed uitzoeken waarvan hij het goed vindt dat andere kindjes er ook mee spelen. Hij hoeft van mij echt niet alles te delen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s