Die gevaarlijke sociale media toch

Net als Mister And Misses V  (wat een prachtige titel trouwens, ‘Kiekjes van mijn kiekskes’ (l) ) wil ik u ook wel eens uit de doeken doen hoe ik aankijk tegen de hele hetze die geregeld weer eens opduikt rond het al dan niet delen van foto’s van je kinderen op wat dan op een dreigende toon ‘de sociale media‘ genoemd wordt. Ik kan je aanraden om zeker haar post te lezen want die drukt heel goed uit wat ik ook vind en voel! Alleen zou ik het zo mooi niet kunnen omschrijven en mijn mening over heel de situatie kort kunnen samenvatten als ‘gulder altijd met under opgeklopte zever’. Maar kom, ik kruip toch eens in mijn pen toetsenbord en geef u ook de lange versie, vooral dan over die ‘gevaren’. Over de privacy van mijn kinderen, tja, daar heb ik nog niet zo diep over bezind momenteel, feit.

Mijn zonen liggen op dit moment omgekeerd ook nog niet wakker van míjn privacy trouwens, getuige Grote Broer die indertijd meemocht met mij in het toilethokje en daar luidkeels verkondigde ‘ja, mama pipi daan, flink mama! Grote plas, mama!’ – kom dan nog maar eens serieus kijkend uit uw hokje om langs de rij wachtenden naar buiten te schuifelen hé – en Kleine Broer die afgelopen vrijdag in de wachtzaal van de dokter aan alle wachtenden meedeelde ‘ikke niet siek, mama siek, mama dokter, mama siek, mama Goesten’. (West-Vlaming in hart en nieren, dat ventje 😀 ) Maar soit, da’s nog geen reden om op hun privacy in te breken, natuurlijk 😉

Afgelopen maandag was het weer eens zover. Tijdens het ontbijt mocht ik nog eens vernemen in mijn (digitale, uiteraard) krant dat ‘het risico er niet alleen is op vlak van privacy maar er is ook gevaar op misbruik door criminelen‘. Ow zekers! Ik smeerde nog een stuutje met choco voor Kleine Broer, schonk een tasje melk voor Grote Broer in en las verder. Wat die risico’s dan wel waren, vroeg de krant aan de meneer van de Computer Crime Unit? Het enige waar die mee kwam, was: Als het kind later opgroeit en aan de slag wil gaan als undercover agent of bij de staatsveiligheid wil gaan werken, is dit zeer moeilijk als zijn hele verleden al online gedocumenteerd is.

Awel, dat treft nu zeg! Ik zit er namelijk helemaal niet op te wachten dat die jongens van mij over 20 jaar aan de slag gaan bij de staatsveiligheid of als undercover-agent!
Nog het liefst van alles dirigeer ik hen beiden naar een bureaujobke waar het grootste mogelijke risico een papercut is, of zich verbranden aan de koffie uit de koffieautomaat. Beter voor mijn moederhart 😉

Oja, meneer de expert kwam ook nog met een verhaal over een pedofiel die een kindje had ontvoerd doordat hij op een foto de schoolpoort had gezien en dus wist in welke school hij moest gaan zoeken. Ok, bij zo’n verhaal klopt datzelfde moederhart natuurlijk altijd een beetje in mijn keel. Maar kijk, het risico dat een pedofiel mijn zonen kidnapt, dat is nu eigenlijk iets waar ik zo sowieso weinig mogelijk aandacht aan probeer te besteden. Net zoals je tijdens het rijden op de autosnelweg op weg naar den Ikea ook zoveel mogelijk vermijdt om te denken ‘O jee, als die vrachtwagen naast mij hier nù tegen de vangrail stuurt dan ben ik kikkedood en mijn kinderen erbij en dat allemaal voor een Malm ladekastje’. Of zoals je in het vliegtuig er ook maar van uit gaat dat je straks gewoon terug veilig voet aan de grond zult zetten. Zoals je, wanneer je zoontje onder narcose gaat om een gaatje in zijn tand te dichten, ook niét denkt aan verhalen over verkeerd toegediende verdovingen en de afschuwelijke gevolgen. Want tja, wie is er al ooit eens door zo’n gedachten gehólpen, eigenlijk feitelijk?

Mijn zonen dragen trouwens bij uitstapjes al allebei een armbandje met hun naam en mijn telefoonnummer erop en verder wil ik niet gaan om mijn gemoedsrust artificieel gerust te stellen. Om heel eerlijk te zijn, zijn er zelfs al eens gps-armbandjes in mijn online boodschappenmandje verdwenen. Maar ik heb me ingehouden en deze er terug uit gezwierd. *trots*

Het laatste ‘risico’ dat ik nog zelf kan verzinnen, zou het feit zijn dat nogal wat mensen in de mogelijkheid zijn om mits wat moeite te weten te komen waar ikzelf, Meneer, Grote Broer en Kleine Broer wonen. Diezelfde mensen kùnnen ook te weten komen wanneer wij op reis zijn. Dus kùnnen die mensen dan natuurlijk in ons huis een inbraakske komen placeren.
Om mezelf gerust te stellen, bedenk ik dan maar dat iedereen die mij volgt op die gevaarlijke sociale media, met zijn eigen ogen live ziet dat het echt de moeite niet waard is om hier iets te komen halen 😉
En dat het mij voor een random inbreker toch handiger lijkt om ’s zomers gewoon eens rond te fietsen en te kijken waar het licht ’s avonds niet brandt, het gras op standje jungle staat en de post van zeven dagen in de brievenbus zit…

Los van dit alles, kan ik u met de hand op het hart vertellen dat ik al véél meer heb kunnen genieten van alle ‘liefde van de sociale media’ dan dat ik ooit problemen heb ervaren door haar gevaren. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!

 

 

Een gedachte over “Die gevaarlijke sociale media toch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s