Eindelijk!

Komende maandag mag Kleine Broer starten op school. Eindelijk! Let op, dat is wat HIJ ervan vindt he, zelf zat ik niet zó op dit moment te wachten. Hij had wat mij betreft gerust nog wat langer aan mijn figuurlijke rokken mogen blijven hangen. Maar ja, het ventje ziet zijn broer elke dag vertrekken naar dat grote gebouw dat vól staat met speelgoed (in zijn ogen toch, want dat is wat hij onthouden heeft van de opendeur-momenten) en met leuke verhalen terugkeren. Hij ‘leert’ ook al graag nieuwe dingen: tellen, (waar hij een tijdje geleden nog telde van vier-acht-vier-acht! begint het er nu echt op te lijken) domino spelletjes spelen, alle dieren van de dierentuin opnoemen. Dus allé, ik zie zelf ook wel in dat hij er klaar voor is en daar goed zal zitten. Bovendien ken ik de juf al, wat toch een heel ander gevoel heeft dan wanneer je je eerstgeborene daar afgeeft 😉 Het is met een -tamelijk- gerust hart dat ik hem maandag zal afleveren aan de schoolpoort. Ik ben natuurlijk wél blij dat maandag en dinsdag mijn vrije dagen zijn, dus na een goeie drie uurtjes mag ik hem alweer in mijn armen sluiten 🙂 Of hij die namiddagen dan terug naar school gaat of thuis blijft, dat weet ik nog niet. Op zich slaapt hij niet meer ’s namiddags, maar toch denk ik dat volledige dagen op school, een volledige week lang, nogal vermoeiend zullen zijn voor hem. Maar ja, in de tijd van Grote Broer zijn eerste schooldag had ik het gemakkelijk natuurlijk: die haalde ik ’s middags op (toen nog met een mini-Klein Broertje bij me, in de maxi-cosi) en ik repte gewoon niet van terugkeren naar school. Hij wist niet beter of iedereen was nu al bij zijn mama. Zo kon hij rustig thuis wat spelen en indien nodig een dutje doen in de zetel. Maar nu, anno 2016, breng ik na de lunch wel Grote Broer terug naar de schoolpoort natuurlijk. Dus ik voel al aan mijn ellebogen dat dat Kleine Broertje dan gewoon mee de speelplaats op wil crossen. En who can blame him, nadat hij al maandenlang jarenlang altijd van achter het hek moet kijken naar de trein en het speelhuisje en er nu éindelijk eindelijk langer dan twee minuutjes (tijdens het ophalen van Grote Broer) kan spenderen.

Dinsdag mocht hij al eens ‘gaan proberen’. Wat het nut precies is, ontgaat me eerlijk gezegd een beetje. Want of het nu ‘lukt’ of ‘niet lukt’, schoolgaand kindje wordt hij toch. Ik denk zelf niet dat dat beetje ‘wennen’ het verschil maakt. Wat niet wil zeggen dat ik het niet gezellig vond natuurlijk, om samen met hem zijn eerste anderhalf uurtje in de klas te mogen meemaken! Hij is het enige kindje dat nog start na het Hemelvaart-weekend, dus was ik ook de enige aanwezige mama. En tja, ik stond erbij en ik keek ernaar… Ik keek me eigenlijk de ogen uit want het jongetje was inderdaad dolgelukkig om aanwezig te mogen zijn. Er werd duchtig gepuzzeld, hij zat mee in de kring om naar het tiktak-toneeltje te kijken, at zijn koekje op het bankje en werd nog enthousiaster toen hij hoorde dat ze mochten BUITEN.SPELEN.!!!!

Was er dan geen enkel moment waarop hij zich wat ongemakkelijk voelde of weende? Ja hoor, het kind heeft heel de boel zelfs bijeen gekrijst: toen hij na de speeltijd weer weg moest!

Op naar maandag, dan is het ‘voor echt’.

Veel plezier, kleine grote Daan!

2 gedachten over “Eindelijk!

  1. Pingback: Tijd opeisen | Broertjesmama

  2. Pingback: Die eerste schooldag | Broertjesmama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s