New York met kinderen – dag 6

Dag 6 – Lanterfanten, Museum of Modern Art (MoMa) en de skyline by night

Op dag 6 hadden we wel een rustdagje verdiend, vonden we zelf. We sliepen allemaal uit tot 8u en trokken in de voormiddag naar de buurt rond het South Street Seaport Museum, waar we wat rondwandelden en de sfeer wat opsnoven. Daarna ploften we neer op een bankje in de Imagination Playground en lieten de kinderen hun gang gaan samen met een groepje kinderen die daar met hun school of opvang waren. Ze speelden leuk samen, kleine Broer kwam ons zelfs vragen ‘hoe zijn naam in het Engels was’ want hij wilde zich voorstellen 🙂

’s Middags stond ik in een broodjeszaak aan te schuiven tussen de kantoormensen en na het smullen trokken we even naar Macy’s, een groot warenhuis. Leuk om eens binnen te lopen want er wordt echt ingezet op prachtige etalages. Er kon ook gespeeld worden met een aantal ‘installaties’.

Zowel in het warenhuis als in de straten errond was het wel erg druk. Ofwel lag dat aan ons, misschien hadden we het op dag 6 een beetje gehad met alle mensenmassa’s? Het had mij in elk geval nog niet eerder gestoord.
En dan wisten we nog niet, dat we straks in een nog grotere drukte zouden terechtkomen…

Tegen 16u trokken we immers naar het Museum of Modern Art (MoMa). Dat kan je elke vrijdag van 16u tot 20u helemaal gratis bezoeken. We waren alleen niet de enigen die dat wisten…

De Sterrennacht van Vincent Van Gogh

Bij aankomst in het MoMa hadden we eerst nogal wat moeite om de juiste ingang te vinden. Toen we een hoek om gingen en in de verte de menigte zagen staan, wisten we dat we goed zaten. Er was nog even een logistiek probleempje aangezien we onze step niet mochten meenemen naar binnen. Niet dat ik van plan was de kinderen tussen de kunstwerken te laten steppen, natuurlijk. Maar ook op de schouder mocht hij het gebouw niet in. En er was een vestiaire, maar daar mocht geen rollend materieel worden afgegeven, ze waren onverbiddelijk (ook wel te begrijpen natuurlijk want dan komt er iemand met een fiets af, of met een elektrische step, enzovoort, waar eindigt dat he). Soit, niets dat niet kon opgelost worden: de step konden we blijkbaar nog 2 stappen kleiner plooien dan ik van wist (ook interessant om te weten voor in de bagage op de terugweg naar huis trouwens!) waardoor hij in onze rugzak paste – als we tenminste al het gerief uit onze rugzak in het opplooibare reserverugzakje overlaadden dat we altijd bij hebben – wat we dus op de hoek van de straat ook deden. Daarna konden we met een uitgestreken gezicht de rugzak-met-step-erin afgeven aan de vestiaire en konden we erin!

Toen ik de jongens vertelde dat ik over de reis naar New York zou schrijven, herinnerden ze me meteen aan het ‘museum met de moderne kunst’. Amaai, dacht ik, dat die kunst zo’n indruk op hen gemaakt heeft zeg. Maar nee hoor, ze vertelden verder: ‘dat was daar waar we zelf een speeltuin mochten bedenken!’
Ik was dat dus al vergeten maar inderdaad: we waren nog maar goed en wel binnen (echt in drómmen volk, je kan het je niet voorstellen, heel dat museum was overbevolkt tot en met, tot de roltrappen toe) of we werden onderschept door een medewerker die alle mensen met kinderen aansprak om hen de route uit te leggen naar het ‘Family Art Lab’. Aangezien het daar wel rustig was, bleven we er een tijdje hangen. Ondertussen keken Meneer en ik even na welke kunstwerken we zouden gaan bekijken tijdens een blitsbezoekje.

Op de achtergrond zie je de Sculpture Garden van het museum

We bezochten dus even de Sculpture Garden en daarna een selectie van bekende kunstwerken. Veel poseergoesting was er trouwens ook niet, maar ik schoot toch wat plaatjes (Jackson Pollock, Broadway Boogie Woogie van Piet Mondriaan, uiteraard Vincent Van Gogh van hierboven en een mij onbekend kunstwerk waarvan Kleine Broer per se wou dat ik er een foto van nam).

Zo, we hadden nu echt genoeg van al.die.mensen! Maar we hadden nog niet genoeg van de stad, en morgen(avond) moesten we al naar huis… dus besloten we nog een metroritje te maken naar Brooklyn Heights om van daaruit de skyline by night te zien.

Dat resulteerde in natte voeten, want eens we daar aankwamen begon het net serieus te regenen en ‘even het hoofd buitensteken uit de metro’ was ook een beetje optimistisch gedacht, voor het uitzicht bleken we toch echt nog een wandelingetje te moeten doen. Maar wàt was het dat waard, zeg. We houden er enkele wazige foto’s aan over die echt mijlenver af staan van hoe schoon het er daar uitzag maar ik ben heel blij dat we nog even naar daar trokken.

Misschien zat de vermoeidheid er tegen dan al voor iets tussen, maar dit was echt mijn favoriete ‘momentje’ van de reis: het moment waarop ik voelde: hoe blessed (very American hé 😉 ) zijn wij eigenlijk, dat we hier mogen staan, met ons hele gezinnetje. Dat we al een prachtige week hebben gehad en dit samen met onze kindertjes allemaal mogen meemaken. Dit neemt niemand ons ooit nog af!

Allé, voor moeder té emotioneel wordt: hoog tijd om terug naar Chinatown te trekken en ons bed op te zoeken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s