Creatief met klantenkaarten

Amaiamai, wat ben ik dit weekend weer creatief beziggeweest zeg! \stoefstoef
Zoals jullie waarschijnlijk wel weten zijn creatieve projecten die veel inzet vragen niet aan mij besteed. Heb ik u al verteld van die sjaal die ik vorige dinsdag eindelijk heb afgebreid? En hoe ik toen onderin de zak met wol het kasticket vond, dat mij leerde dat ik er in januari 2012 aan begonnen ben? (Gelukkig was’t geen modekleur!)
Geef mij dus maar iets met heel weinig werk en een gegarandeerd positief resultaat.

Naar aanleiding van deze post van carolinedelaere, bij wie ik vorig jaar naailessen volgde en wiens blog ik onlangs terugvond, maakte ik zondag een handig opbergmechanisme voor die hele hoop klantenkaarten die in mijn handtas woont.
Het enige dat je ervoor nodig hebt, is een perforator en een sleutelring. Eitje!

20140112-191912.jpg

Zoals je ziet bewaarde ik dat arsenaal aan klantenkaarten tot voor kort in een allerkoddigst portemonneetje van ‘Mais il est où le soleil’ maar onlangs is het tiretteke ervan jammergenoeg afgebroken. Ik kon dus wel een nieuw systeem gebruiken.
Bijkomend voordeel van mijn creatieve namiddag is dat ik opnieuw enkele klantenkaarten heb weggegooid. Ik verzamel die immers, ook van winkels waarvan ik op het moment zelf al weet dat ik er nooit meer zal komen. Maar ja, als de kassamevrouw vraagt ‘hebt u een klantenkaart?’ en bij je nee-geschud ‘zal ik er eentje meegeven?’ dan kan je toch niet anders dan ja-knikken? Anders komt dat toch over van ‘nee, niet nodig, ge ziet mij hier toch nooit meer terug’? Dat durf ik niet hoor!
Tenzij de mevrouw dan zegt ‘ze kost maar 2 euro en je krijgt…’ dan durf ik wél zeggen ‘laat maar’ hoor, zo erg is het nog niet met mijn (gebrek aan) assertiviteit gesteld, gelukkig!

Enfin, de gesneuvelden waren:
– de klantenkaart van de bakker in de buurgemeente, waar ik twee jaar geleden regelmatig passeerde toen Grote Broer nog bij een andere onthaalmoeder zat. Je krijgt er een brood gratis als je 20 stempels hebt maar aangezien ik er in geen twee jaar ben binnengeweest zie ik dat dus niet meer gebeuren.
– de klantenkaart van Brantano, want hoewel alle schoenen van de Zonen daarvandaan komen raakt die toch nooit vol. Ah ja, want ik koop er alleen in de solden vaneigens! En bovendien krijg je geen stickertjes als je online bestelt, enkel in de baksteken winkel. En dat is niét eerlijk \Calimero

En nee, die 85 punten van het lunapark heb ik niet weggegooid. Ooit wil ik nog eens met die centen spelen en je zal nooit anders zien dan dat ik dan nét 85 punten te weinig zou hebben voor de prijs van mijn dromen! Die punten sleep ik dus nog wel eventjes mee…

Ook zin om aan de slag te gaan? Zeker doen! Kom het resultaat maar showen!
En geen paniek als uw perforator het even niet meer lijkt aan te kunnen, die herpakt zich wel als je er eens een goeie mep op geeft. Dàt is dan weer wel een van mijn specialiteiten (Mijn motto: ‘Als’t ni lukt moet je gewoon wat harder kloppen’) 😉

Helemaal mijn ding

Hoera, eindelijk is mijn frank gevallen.
Waarom ik zo’n moeite had om die ‘tafeltent’ in elkaar te boksen. Waarom ik in de naailes, tijdens het maken van een Jacob-broek bloed, zweet en bijna tranen liet vloeien (toen ik de 4 stukken been op een of andere foute manier aan elkaar gestikt had en dus een soort rok overhield). Waarom bij élk stuk wat ik in elkaar probeer te naaien, er áltijd toch een detail moet zijn dat ik niet gezien heb en dan achteraf onkatholiek moet oplossen, of erger: zo moet laten wegens niet slim/handig genoeg om het nog recht te trekken.

Maar vandaag weet ik hoe dit komt!
Dat naaien hè, dat is waarschijnlijk gewoon niet zo mijn ding.

Vandaag bemerkte ik, tijdens het strijken, dat de Zoon een scheur in zijn broek had opgelopen. Joepiedepoepie! Want dat gaf me de kans om het setje strijkemblemen, dat ik enkele weken geleden in de Action scoorde toen ik die samen met enkele vriendinnen onveilig maakte, boven te halen. In 3 minuten was het gepasseerd, maat! En dat is inclusief tijd om het pakje strijkemblemen uit de livingkast te halen en het bakpapier uit de keukenkast. Én het lezen van de handleiding achterop het pakje, want anders was er echt no way dat ik zou geweten hebben dat je daar bakpapier voor nodig hebt.
En de broek was ineens nog gestreken ook!

20131020-141830.jpg

En wat een resultaat, ik ben er helemaal blij mee!
(De Zoon ook hoor, maar da’s een vent hè, die tonen dat minder uitbundig.)

Doen jullie maar verder hoor, met jullie patroontjes en stofjes en fourniturekes – en naalden die afbreken, draad die verkeerd loopt, lussen waar er geen moeten zijn en lapjes stof die nooit een rechte hoek lijken te hebben.
Ik hou het voorlopig even bij mijn specialiteit: scoren met een minimum aan inzet en een maximum aan resultaat 😉