Weekendje Mechelen

Nadat ik thuiskwam van mijn citytrip naar Boeschepe – ja kijk, ik blijf het dus grappig vinden om dat een citytrip te noemen – kwam ik zo uitgerust en zen terug thuis dat Meneer en ik prompt beslisten om er eens samen een weekendje tussenuit te gaan.

weekendjeTypisch ons, eigenlijk: we hikken er soms eens wat lang tegenaan – het is nog maar het tweede kinderloze weekendje in onze carrière als ouders, alhoewel we na de eerste keer ervan overtuigd waren dat we dit ‘zeker nog eens zouden doen’ – maar eens we dan de knop omdraaien vliegen we er wel direct in. Om 17u03 kwam ik thuis, om 18u18 beslisten we om een weekendje te organiseren en tegen 20u04 hadden de babysits (de 4 oma’s en opa’s) al toegezegd. Jupla!

En dus gaan wij over een goede week een nachtje weg. Een blik op de kaart van België (want al te ver willen we niet rijden voor 1 nachtje) bracht ons op het idee van Mechelen, waar we beiden nog nooit geweest zijn. Of wacht, ik zou liegen: In lang vervlogen jaren toen ik nog fysica-student was zijn we wel eens in Technopolis geweest. En nog langer geleden – toen de dieren nog spraken – heb ik Planckendael ook al eens gezien. Maar op een no-kids-weekend komen die twee sowieso niet op ons to-do-lijstje, natuurlijk.

mechelenIk heb al een stadswandeling geprint – o jee, zijn wij al zo oud? Ja, wij zijn dus al zo oud…

Nu komt de aap uit de mouw: in plaats van een verslagje van wat we allemaal beleefd hebben – nuja, dat krijgen jullie ook wel nog hoor – vraag ik jullie om tips! Het hotel is al geboekt, maar als je een leuk uitje, restaurant, koffietent of activiteit weet voor ons, shoot!

 

Terug van weggeweest

De afgelopen 10 dagen brachten wij door op Vacansoleil-camping Le Grand Dague. Ik dacht vooraf: Och, terwijl we daar zijn schrijf ik wel enkele blogpostjes, ’t is niet alsof ik daar zoveel te doen zal hebben. Maar niets bleek minder waar: de dagen vlògen voorbij. Met euh, niksen, vooral. Niksen terwijl de kindjes zich het zweet uit hun lijfjes speelden in de binnenspeeltuin ‘buiten’speeltuin. Petanque jeu-de-boules spelen. Dobberen in het zwembad terwijl de jongens vijftien zevenentwintig achtendertig keer na elkaar van de piratenbootglijbaan gleden. UNO spelen. Boeken lezen (tweeëneenhalf exemplaar maarliefst) of spelletjes ‘regenwormen’ op ons terras met een ijsje erbij. Ja kijk, voor jullie heb ik even geen tijd gehad, sorry hoor 😉

Maar nu zijn we terug thuis, al de volle twee uur, en ik heb helemaal géén zin om de gang, die vol staat met al ons reisgerief, vrij te maken. Dus zijn jullie nu mijn perfecte uitstel-excuus. Nog eens sorry hoor 😉

Foto’s van de reis volgen nog en ik zal jullie uitgebreid vanalles vertellen wat we beleefd hebben en in de omgeving hebben bezocht. Ik kan wel al zeggen dat de camping zeker een aanrader was! Zo erg zelfs, dat wij vanaf dag één al tegen elkaar zeiden dat we overwogen om volgend jaar terug te keren. En dat voor 2 mensen die pakweg twee jaar geleden nog zéker waren dat ze nooit 2x naar dezelfde plek op reis zouden trekken, dat wil wat zeggen.

Maar vanavond beperk ik me tot enkele gedachtes van tijdens de heenreis:

1x per jaar gebeurt het dat mijn Meneer en ik vroeger wakker zijn dan de jongens. (Nuja, het laatste jaar kunnen we eigenlijk niet klagen hoor, tijdens de week moeten wij hen ook soms wakker maken. Maar in het weekend, als we niet op een bepaald uur het huis uit moeten, dan zijn het toch altijd zij die ons wakker maken, wij zouden dan met gemak nog een uurtje of twee langer kunnen pitten). Dit jaar zetten we de wekker op het onzalige uur 03.00.

IMG_7020.JPG

Op een gewone weekdag heb ik meer dan 1 minuut nodig om mijn bed uit te rollen hoor, maar als ik op reis mag vertrekken is al dat snoozen ‘ineens’ niet meer nodig.

Gelukkig waren we de dag voordien al om 20u15 in slaap geraakt. Wij hebben daar geen enkele moeite mee, om zo vroeg in te slapen. Heck, ik ben al moe sinds 2011 dus ik kan ondertussen overal en altijd tukken.

Het is één van mijn favoriete kleine momentjes aan het op reis gaan. Het uitzien naar wat komt, die hele rit ernaartoe ook wel spannend vinden, en ondertussen tijdens het tanden poetsen staan giechelen met mijn Meneer dat ‘die twee nu eens zélf zullen voelen hoe dat voelt om ùren voor je wil opstaan, gewekt te worden’ ‘We zullen nu eens zién wie er wie wakker maakt’. Gnagnagna!

Om 3u35 hadden we alles en iedereen ingeladen en reden we onze oprit af. De kindertjes zouden wel gewoon verderslapen, dat was het plan. Of niet, dus. Die bleven klaarwakker voor zich uit staren en/of vrachtwagens tellen tot we Parijs naderden. Aangezien het toen toch licht werd zijn we daar dan maar gestopt, om te ontbijten.

IMG_7023.JPG

Daarna vielen ze gelukkig wel in slaap voor een lange dut, terwijl ik de ring rond Parijs trotseerde. Als er niet door een boze Fransman naar je is getoeterd, heb je de Péripherique niet belééfd, zeggekik. Een tijdje later stopten we voor een twééde ontbijtje, van Franse croissantjes, nomnomnom. Je kan nooit te veel ontbijten, zeggekik ook.

Daarna opperde de jongste dat hij wel zijn tuutje terug wilde. ‘Nee toch,’ zei ik, ‘een tuutje is alleen om te slapen’. Waarop hij riep (fluisteren kent hij niet, hij heeft alleen een stand ‘luid’ en ‘luider’, die jongste van ons): ‘MAAR IK SLÁÁÁPT! KIJK IK SLÁÁÁÁÁÁPT!’

IMG_7024.JPG

En ik geloofde hem 😉

Tegen net na de middag kwamen we al aan op de camping. Ons huisje was nog niet vrij, maar we hebben op ons gemak de camping verkend, het eerste vakantie-ijsje naar binnen gewerkt en tegen 16u30 plonsden we al het zwembad in, om de reis van ons af te spoelen.

zwembad.jpg

Tegen bedjetijd (vakantie-bedjetijd ligt algauw zo’n 2 uur later dan gewone-bedjetijd maar ssst) waren de jongens zo blij met hun plaktattoos dat ze alweer helemaal vergeten waren dat ze die dag zoveel uur in de auto hadden doorgebracht.

IMG_7040.JPG

Barcelona – of tips voor reizen met een baby en een peuter

Vorige maand brachten wij enkele dagen door op de toplocatie der toplocaties: Barcelona!

20140502-200235.jpg
U bent vast benieuwd hoe dat daar gegaan is. En u wilt vast wel wat tips over reizen met een baby en een peuter. Want hé, wij zijn echt niet de enige zotten die ‘die van ons’ meeslepen op citytrip, toch? Tòch?

– Bereid je goed voor
Met een peuter en een baby vertrek je niet zomaar, nee. Je zorgt dat je weet aan welke terminal je aankomt, waar je naartoe moet om de bus te nemen, welke bus dat is en waar je eraf moet, en wat van daar uit de kortste weg is naar je appartement.
Omdat je na een halve dag reizen (wij wonen zachtjes gezegd niet binnen fietsafstand van de luchthaven, nee) niét nog drie keer heen-en-weer wilt crossen op de luchthaven. Zeker niet met al uw bagage mee. Want ja, uw peuter heeft ook recht op een valies van 30kg, net als gijzelf en uw Meneer. En gezamenlijk mogen jullie maar liefst 40kg handbagage meenemen. Maar wie gaat alle valiezen dragen peist ge?
Daarom de volgende tip:

– Pak licht
Licht gepakt reizen biedt wat mij betreft alleen maar voordelen, zoals daar zijn:
* Ge moet zo niet sleuren met uw valies – duh.
* Uw valiezen zijn veel rapper gevuld en geleegd, zowel thuis als op de locatie.
* Als ge thuiskomt hebt ge veel minder was, top!

En in het totaal onrealistische geval dat het tijdens je verblijf in deze zonnige stad een hele dag water giet en je hebt geen paraplu mee, dan koop je die daar toch gewoon, heb je meteen een souvenir 😉

20140502-193359.jpg

Pro-tip: neem wél pampers mee voor twee kinderen voor de volledige duur van je reis.
Op de terugreis heb je zo 100% zeker ruimte voor al uw souvenirs.

– Verblijf in een appartement.
Wij boekten dat van ons via Airbnb, wat ons betreft een echte aanrader.
Want geloof me, met een baby/peuter/een van elks wil je niét in een hotelkamer zitten, waar je, als je om 5u30 aan je dag begint, nog anderhalf uur moet wachten tot je enig voedsel ziet verschijnen. Neen, wij trekken op zo’n ochtend gewoon de koelkast open voor een glas chocomelk en maken ons een kommeke cornflakes of een stuutje met choco.
Bovendien heb je in een appartementje, hoe klein ook, sowiso meer plaats dan in een gewone hotelkamer. Dus is het helemaal niet nodig om je baby en zijn reisbedje in de badkamer te placeren (niet dat wij dat ooit gedaan hebben – ahum *hoest* *guilty*)
Het bedje van Kleine Broer hadden ze superschattig klaargezet met knuffelbeertjes en al, dus eigenlijk konden de verhuurders wat mij betreft al niets meer verkeerd doen van bij onze binnenkomst 🙂

20140502-191536.jpg
Verder ter onzer beschikking waren trouwens een kinderstoel, potje, speelmat, tummy tub, twéé buggy’s, twee kinderbedjes, twee bakken speelgoed, plastic bestek en bordjes, een mixer voor de patatjes, …
Enfin de jongens werden gesoigneerd.
Dat moet ik in de Barcelona Hilton nog zien gebeuren wi!

– Take it easy
Ga lang genoeg, zodat je het rustigaan kunt doen. Hebben de kinderen er even écht geen zin meer in, keer dan terug naar het appartement om fruitpauze te houden en even te rusten, en probeer enkele uurtjes later opnieuw. Je bent op vakantie, dus geen stress!
Kom je een speeltuintje tegen, maak ervan gebruik om een lange pauze in te lassen met een ijsje en lees een hoofdstuk in uw reisgids.

20140502-201721.jpg
Volgens mij ga je in het ideale geval pakweg anderhalve keer zo lang op citytrip als wanneer je zonder kinderen zou gaan.

– Neem een draagzak/draagdoek mee
Wij vertrokken ’s ochtends met Kleine Broer in de buggy. Tegen de middag nam Grote Broer met veel plezier zijn plaatsje over en kon Kleine Broer gezellig bij mama of papa in de draagzak.
Twee buggy’s zou veel vervelender zijn, zie dan maar ergens binnen te geraken om iets te eten of te shoppen, neen danku! Geef mij dan maar zo’n gezellig slapend bolletje baby tegen mij aan 🙂

20140502-192424.jpg

20140502-192500.jpg

Wat betreft vliegreizen met kleine kinderen kan ik u geen tips geven, die van ons zijn blijkbaar natuurtalenten 😉

20140502-195814.jpg

Geniet ervan!

20140502-194808.jpg

Schone vooruitzichten

Gisteravond boekten we een vlucht naar en verblijf in de stad der steden (naar het schijnt toch): Barcelona!
Sinds Meneer daar in het zesde middelbaar enkele dagen verbleef is hij altijd fan gebleven. Al enkele keren koesterden we stiekeme dromen om erheen te reizen, maar altijd wilden we toch nét eerst nog een andere stad bezoeken ‘want Meneer is er al geweest en we kunnen dan toch beter naar ergens heen gaan waar het voor ons beiden nieuw is’. Maar deze keer trekken we ons dat niet aan en gaan we lekker toch!
Als Meneer herinneringen ophaalt aan zijn citytrip gaat het vooral over hoe de eerste flessen sterke drank op de bus al op waren nog voor ze de oprit van de autostrade bereikt hadden. Of hoe ze tot een kot in de nacht sangria hadden zitten drinken en een ander groepje te laat bij de bus was en te voet naar het hotel moest (ofzoiets, ik herinner me de exacte details niet meer). Deze keer zal de reis toch een ander sfeertje hebben.
Want misschien vroeg u het zich al af: Gaan de jongens mee?
Tùùrlijk gaan de broertjes mee!

20140118-124241.jpg
Want zeg nu zelf, die twee winnen een wedstrijdje ‘schoon zicht’ van Barcelona anytime!

Als ik enthousiast over onze plannen vertel, vallen zowat al onze kennissen en vrienden uiteen in twee groepen:
– Team 1 zegt: ‘Tof zeg!’ Eventueel aangevuld met ‘Daar ben ik ook eens geweest/wil ik ook eens naartoe’. Ik moet wel bekennen dat zowat de helft van deze groep er eerst nog vanuit gaat dat de kindjes niet meegaan, tot ze het tegendeel horen.
– Team 2 reageert: ‘Unk, wat jullie zien zitten, is dat niet gevààrlijk met zo’n kleine kindjes mee?’

Die tweede groep wil ik hier dus even geruststellen. We steken echt geen gevaarlijke toeren uit hoor.
Aangezien wij (naar het schijnt) vlak bij het bord met ‘einde beschaving’ wonen, zullen we daar bijvoorbeeld hoogstwaarschijnlijk dichter bij een ziekenhuis zitten dan in ons eigen huizeke.
Oké, we spreken geen Spaans (of Catalaans) – tenminste als je die lessen die ik 10 jaar geleden in het middelbaar volgde niet meetelt. Ik zou aanraden dat je ze niet meetelt, aangezien ik me alleen herinner dat mantequilla boter is. O ja, en ‘a la dereche’ (ofzo) betekent ‘rechtsaf’. Als we ergens een routebeschrijving vragen kan ik dus alleen maar hopen dat we rechtsaf moeten en niet links… En als we in de winkel iets niet vinden, laat het dan alsjeblieft de boter zijn!
Maar serieus, (West-)Europa is toch maar een scheet groot en alle jonge mensen spreken daar toch Engels he. Met een beetje gebarentaal komen we ook al ver, dat hebben we toch onthouden van onze tripjes naar Tallinn en Budapest met Grote Broer.
Bovendien heb ik via Airbnb het ideale appartement gevonden voor ons gezelschap.

20140118-123652.jpg
Inbegrepen zijn een babybadje, kinderstoel, babybedje (we mochten kiezen uit het gewone formaat of ‘newborn’) en maar liefst 3 buggy’s zodat we kunnen kiezen in welk exemplaar Kleine Broer het makkelijkst zit/ligt.
De eigenaars wonen enkele huizen verder en houden daar een koffieshop open, waardoor we ze altijd kunnen bereiken bij problemen. Ze hebben zelf een kindje van 1 jaar dus in noodgevallen kunnen we nog vragen wie hun huisarts is enzo (diep vanbinnen zit ik er toch altijd een beetje mee in dat één van de koters ziek wordt op reis).
Je ziet het, we zijn bijlange zo avontuurlijk niet als je eerst misschien dacht 😉

De enige ‘nadelen’ aan reizen met zo’n kleintjes mee, beschreef ik hier tijdens ons verblijf in Tallinn.
Nu ik het herlees, komt er wel één puntje bij nu onze verhouding kinderen-volwassenen ondertussen veranderd is:
Het feit dat we met twee personen de bagage van 4 moeten versleuren…

Volgende week naar de bibliotheek, reisgidsen halen en dan zijn we er helemaal klaar voor!

20140118-122711.jpg
Barcelona, smoet maar al uw kieten want wij komen deraan!

Voorbereid

We zijn er helemaal klaar voor!

’t Is te zeggen, morgen hebben we de hele dag (en nacht) een gezellig feest gepland, zondag wat recupereren en enkele familiebezoekjes en maandag vertrekken we al. Maar soit, de reisgidsen zijn doorbladerd, de nodige apps geïnstalleerd om ter plekke alles te kunnen raadplegen dus daarmee moet het wel lukken denk ik.

Gelukkig waren we vandaag in verlof om onze valiezen (rugzakken eigenlijk) klaar te maken!
Die zien er zo uit:

imageHierbij nog wijzelf en de Zoon in/naast zijn buggy en we zijn er helemaal klaar voor!

Het speelgoed inpakken moest erg stiekem gebeuren, want alles wat we vastnamen om in te pakken, daar wilde de Zoon nèt even mee spelen he. Zo echt toevallig, nét had hij bedacht van nog eens met de brandweerwagen te spelen en die moet hij dus NU hebben. Dus hebben we er achter zijn rug maar enkele van zijn autootjes, een strandbal, een ballon en enkele duploventjes en -blokken ingesmokkeld.. Hopelijk telt hij ze niet vóór maandag!