New York – favorietjes

favoriete lunchplekje: Bryant Park (het zou ook kunnen dat het ons avondeten was, ik weet het niet meer zeker). In elk geval, er hing een heel gezellig sfeertje, de jongens konden er een ritje maken op de carroussel, en ik haalde eten bij Whole Foods Market

favoriete gebouw: the Oculus, ik vond dit zò mooi, zowel binnen als buiten. Mijn lievelingsgebouw van de reis, maar misschien wel van de hele wereld? Allé, ik bedoel van alle gebouwen die ik zelf al heb gezien natuurlijk 🙂

favoriete brug: Brooklyn Bridge, de dag waarop we deze afwandelden was ook mijn favoriete dag van de reis

favoriete straatventer: Kerel langs Fifth Avenue die schoenen poetste, en een groot bord had staan: je kon er je schoenen laten poetsen, of je kon een weekabonnement (bronze), maandabonnement (silver), jaarabonnement (gold) of zelfs een levenslang abonnement (platinum) op zijn diensten bekomen 🙂 Trouwens ook een echt recht-uit-de-films-momentje hoor, zo’n zakenman op een stoel op een podium zien gaan zitten om zijn schoenen te laten poetsen.

favoriete ‘betaalde attractie’: de ferry naar het Statue of Liberty en Ellis Island. De boottocht heeft alles: prachtige zichten op de stad achter je, het iconische vrijheidsbeeld dat steeds dichterbij komt, een rustige omgeving om op je gemak aan de stad te wennen en wat foto’s te nemen, en het is met een BOOT wat de kindjes altijd speciaal vinden. In het museum hadden we veel langer kunnen blijven maar ja, we wilden natuurlijk nog veel andere dingen zien die dag.
Of het American Museum of Natural History? Hmmm, eigenlijk kan en wil ik niet kiezen!

favoriete picknick: het broodje met zalm van de Whole foods

favoriete frietjes: cheese fries van Shake Hack

favoriete ‘momentje’: het bezoekje dat we ’s avonds aan Brooklyn Heights maakten, om de skyline by night te zien. Kijk hoe vrolijk wij keken, zelfs al waren we natgeregend 🙂

minpuntje: Afval dat wij daar hebben gemaakt zeg, àfval! Door af en toe te picknicken en enkele keren take-away in ons appartement op te eten, hebben wij zeker meerdere vuilniszakken met afval gevuld. Het was echt om je er ongemakkelijk bij te voelen. Ik kwam bijvoorbeeld aan in het appartement en pakte de maaltijd uit, om te ontdekken dat ik vier plastiek messen, vorken en lepels had meegekregen. Terwijl wij natuurlijk in ons appartement bestek hadden, dat was helemaal niet nodig! Het toppunt was de McDonalds waar we aten: of je nu ter plaatse at of het meenam, sowieso werd al je gerief in zakken verpakt die dan nóg eens in zakken werden gestopt. Tegen dat we alles hadden uitgepakt, hadden we een enorme hoop afval vergaard en onderin de zak vonden we maar liefst zeventien (17!) zakjes ketchup. Die gooiden ze gewoon met handenvol tegelijk in je zak, gewenst of niet.
Of die keer dat ik op weg naar het appartement even een supermarktje inliep om een (1!) chocoladereep te halen (ja kijk,dat is blijkbaar wat jetlag met mij doet :D) en die voor ik het besefte in een plastieken zakje werd gestopt.
Alstublieft zeg, dat zou toch echt allemaal véél minder mogen.

momentje waar we later nog het meest over nagelachen hebben: het moment dat de vrouw die òns de route naar de luchthaven wilde uitleggen, blijkbaar zelf op de verkeerde metro zat en toen aan anderen instructies moest vragen 😀 Terwijl wij wél juist zaten!

gezellig maar ook een minpuntje: op de metro werden wij vaak aangesproken door locals, die een praatje met ons wilden maken. Sympathiek. Maar ook onze kinderen werden veel aangesproken. Het was precies of de New Yorkers er nooit bij stil stonden dat zij geen Engels zouden spreken. In het begin vonden de jongens dat wel nog leuk, wij vertaalden dan de complimentjes dat ze flink waren en de vraag of het hun eerste keer in Amerika was enzo. Maar tegen dag 6 had Kleine Broer het er echt wat mee gehad op een bepaald moment, hij vond het niet leuk dat mensen altijd tegen hem praatten in een taal die hij niet begreep.

New York met kinderen – dag 5

Dag 5 – fietsen in Central Park en een gidswandeling by Night

Tijd om de beentjes eens wat te laten rusten: in plaats van te wandelen gaan we vandaag fietsen, in Central Park!

our ride

Ons gerief huurden we bij Central Park Bike Rent, waar we 60 $ betaalden voor 2 grote – en 2 aanhangfietsen voor 4 uur. Ik kan je zeker aanraden om je fietsverhuur vooraf te regelen. Onze vouchers waren gewoon 1 jaar geldig vanaf aankoop dus we hoefden nog niets vooraf in te plannen. Ter plaatse staan ook héél veel reclamejongens flyers uit te delen waarmee je x% korting krijgt maar ik zag geen enkele deal die goedkoper was dan wat wij vooraf hadden betaald.

4 uur was zeker niet te lang, eigenlijk vonden we het zelfs wat te kort. Het was echter ook een frisse dag, dus halfweg de voormiddag zijn we even gaan opwarmen in een zaakje in de buurt. Tearooms zoals bij ons bonden we niet, dus we kwamen terecht in een zaakje dat ‘Perfect Picknick’ heette en alleen koude dranken verkocht (en we hadden het al zo koud!) en niet over een toilet beschikte. Dus moesten we daarna natuurlijk dadelijk op zoek naar een toilet, zo blijf je bezig he 😀

We bezochten enkele highlights die we hadden uitgekozen: Strawberry Fields = gebied opgedragen aan John Lennon, het Jacqueline Kennedy Onassis Reservoir, Bow Bridge (waar ik net op tijd kon vermijden dat beide zonen losweg tussen een aanzoek uitvoerende man en zijn toekomstige verloofde door denderden, echt!), de Bethesda fontein, enfin, al de filmklassiekers 🙂 voor mezelf vooral bekend uit de film Enchanted. Patrick Dempsey heeft daar dus nog zijn voeten gezet en nu heb IK daar ook gelopen, ik voel ineens een band tussen ons 😉

In Central Park is een rots en alle instagrammers gaan daarop zitten voor een foto. Ja, dan doe ik mee natuurlijk 😀 Roept één van mijn jongens ‘mama wat zit jij daar nu eigenlijk te doen op die steen?’ Dus ja… hier is een foto van mij. Op een steen. Zomaar.

De bedoeling was trouwens dat je op de achtergrond ook de leuke roeibootjes zou zien maar ik had mijn Meneer blijkbaar niet voldoende duidelijke instructies gegeven dus die staan er niet op 😀

We stopten natuurlijk ook aan elk speelpleintje dat we tegen kwamen, dat hadden we de jongens moeten beloven omdat ze teleurgesteld waren dat we niét naar de dierentuin uit de film ‘Madagascar’ gingen en die zich ook in Central Park bevindt. Maar zeg, een dierentuin, dat hebben we in België ook dus daar wilden we echt geen budget en tijd aan spenderen ginder. Van de verschillende speeltuinen heb ik geen foto’s genomen, ze waren veelvuldig aanwezig maar niet fotogeniek of memorabel 🙂

En dan was het alweer tijd om de fietsen te gaan inleveren en een (late) lunch te gaan eten.

We trokken naar ons appartement om wat dikkere jassen aan te trekken en even uit te rusten want ’s avonds hadden we nog grote plannen.

Onderweg kwamen we deze Coca-Cola truck nog tegen, daar nam ik dus snel een foto van.

Voor de avond hadden we een geleide wandeling gereserveerd via Free Tours by Foot, namelijk de ‘Midtown Manhattan Night Tour‘ om 20u (of 8pm zoals ze daar zouden zeggen 😉 ). De gids was een oudere, wat bredere blonde man met een lange zwarte mantel. Toen we 2 weken na onze thuiskomst een speech van Donald Trump op tv zagen, riep Kleine Broer: ‘Hé, dat is die meneer van onze wandeling in New York!’. Maar nee, we kregen echt waar géén wandeling van Mr. Trump himself, hij leek er alleen van ver (van héél ver) een beetje op. 😀

De wandeling startte in het Grand Central Station dat 1) voorkomt in de lievelingsfiilm Madagascar van Kleine Broer en 2) een sterrenhemel heeft op het plafond en dus van beide jongens zeker de aandacht kon trekken 🙂

Verder bracht de gids ons langs het Flatiron building (niet op foto), Times Square by night en langs het Rockefeller Center waar ze net de Rink (schaatsbaan) aan het poetsen waren.

Deze wandeling hadden we vooraf ingepland en gereserveerd, omdat we zeker eens ‘New York by Night’ wilden zien en dachten dat we ons misschien niet op ons gemak zouden voelen laat op de avond met de kindjes mee. Dat bleek eigenlijk allemaal goed mee te vallen, de wandeling ‘by night’ liet ons eigenlijk wat op onze honger zitten, het was wat minder spectaculair dan we verwacht hadden. Wel interessant hoor, daar niet van.

De avond nadien zijn we na zonsondergang nog naar Brooklyn Heights gegaan om de skyline van New York met de lichtjes te zien, dat was eigenlijk veel mooier vond ik omdat je de stad zo beter kan zien dan als je er middenin bent.

New York met kinderen – algemeen

Een een intermezzo met wat praktische zaken / feitjes / bedenkingen / opmerkingen /… :

Onze citytrip was voor ons allevier de eerste keer dat we New York bezochten. We wilden vooral graag de stad ‘beleven’ en kozen ervoor om vooral alle gebouwen te bezichtigen en niet al te veel entreegelden te spenderen. We kozen daardoor voor de C3-pass van CityPass. Google maar eens, daarmee kan je 3 ‘attracties’ bezoeken, die je kan kiezen uit een lijst van 8 (inmiddels zelfs 11, volgens hun website), voor 1 totaalprijs. Je Pass blijft 1 jaar geldig vanaf aankoopdatum en 9 dagen vanaf het eerste gebruik, dus je kan kiezen op welke dag van je trip je welke attractie bezoekt en je kan dus ook ter plaatse je planning nog aanpassen.

Afbeeldingsresultaat voor c3 new york

Lees maar verder om te zien welke attracties wij uitgekozen hebben 🙂 1 tipje van de sluier licht ik onderaan deze post al op… Gelukkig hadden we heel mooi weer dus het was ook heel aangenaam om het merendeel van de tijd buiten rond te wandelen en alles in ons op te nemen. We bezochten trouwens ook een extra museum volledig gratis, maar nu loop ik op de zaken vooruit, je zal dat nog wel allemaal hier zien verschijnen!
Wil je meer zaken bezoeken, dan kan je bijvoorbeeld kiezen voor de C6 van CityPass (dan kan je logischerwijs 6 attracties bezoeken) of voor de New York Pass, daarmee kan je er nog veel meer bezoeken (maar de prijs is natuurlijk ook navenant).

We vlogen met Lufthansa vanuit Düsseldorf. Wil je een goedkope vlucht op de kop tikken, check dan zeker alle bereikbare luchthavens (Amsterdam, Parijs, Brussel, Düsseldorf) en vergelijk. Ik vond hiervoor de website Google Flights superhandig, omdat je heel overzichtelijk alle mogelijke tarieven (rechtstreeks, met overstap, …) naast elkaar kan zien staan. Houd de prijzen goed in de gaten! Ik controleerde die wekelijks en kon zo toeslaan op het moment dat het het voordeligst was. We boekten de vlucht en de logies trouwens in september 2018, voor reis in april 2019.

Wil je net als wij (veel) van de metro gebruik maken? Topidee, dit is echt de handigste en goedkoopste manier om je te verplaatsen in de stad. Denk niét dat je alles te voet zal kunnen doen, zelfs als je alleen in Manhattan blijft. De afstanden zijn al gauw enorm. Een los ritje kost je 2,5 $, terwijl je voor een 7-dagenpas 29 $ betaalt (+ 1$ voor het kaartje waar je het op oplaadt) . Kinderen onder de 44 inch (111 cm) hebben trouwens geen metropas nodig maar die van ons waren net te groot daarvoor. Nochtans werden we gedurende de reis enkele keren aangesproken door ‘locals’ die ons meldden dat zij niet hoeven te betalen, maar ja, als ik het opzoek vind ik toch echt terug van wel, kennen die dan hun eigen regels niet ofzo? Vreemd. Misschien kunnen ze ook niet zonder Google + rekentoestel inschatten hoeveel inch kinderen meten, net als ik 😀

Nog een tip in verband met de metro: een groot verschil met de metrolijnen die wij in andere steden al gebruikten is het volgende: er zijn (véél!) metrostations met dezelfde naam! Wacht, hieronder een stukje van het metroplan:

Zie je bijvoorbeeld in de bovenste helft van de afbeelding ’23 St’? Er zijn dus 5 haltes ’23rd Street’. Eentje in het blauw, rood, oranje, geel en groen. Het is dus maar zaak om te zien dat je op de juiste lijn zit. Niet moeilijk, maar je moet het wél weten natuurlijk.
Trouwens, niet alle metrostellen stoppen op alle plaatsen. Links op de kaart, bij de ’23 Street’ op lijn ACE (blauw), zie je onder de benaming van de halte ‘C-E’ staan. Dat betekent dat enkel de toestellen van de lijnen C en E daar stoppen. De A, C en E metro’s rijden dus wel allemaal op hetzelfde spoor, maar ze stoppen niet allemaal aan dezelfde haltes. Interessant weetje, toch? 🙂

Wij zijn helemaal geen foodies. Voor goede restauranttips ben je dus hier aan het foute adres. Wij hebben niets memorabels gegeten op onze reis, goh, ik ben zelfs letterlijk vergeten waar en wat we de meeste dagen hebben gegeten. Meestal haalden we ’s middags ergens een picknick waarbij ik een aantal verschillende items bijeen sprokkelde zodat iedereen kon proeven en verdeelden we dan wie wat het meest zag zitten (lees: de kinderen kozen uit wat zij wilden en wij aten op wat overbleef 😉 ) ’s Avonds haalden we bijvoorbeeld take-away dat we opaten in ons appartement of stapten een fastfood restaurant of een restaurantje binnen dat we passeerden. We haalden kerstomaatjes in huis voor tussendoor, en véél bananen. En we gingen er maar voor het gemak van uit dat de jongens geen scheurbuik zullen oplopen van een weekje minimaal gezond te eten. Opvoeden doen we thuis wel weer 😀
Er zijn echter zeker ook toeristen die hun hele dagplanning ernaar richten om in een welbepaalde plek te gaan eten, maar daar zal je hiervoor geen inspiratie kunnen opdoen.

Voor het nightlife moet je vanzelfsprekend ook niet op deze blog zijn, dat hebben wij niet ervaren met onze twee guppies mee 🙂 Dus daarvoor moeten we later nog eens terug 😉

Wat vind je hier wel?

Een reisverslag van een dikke week New York met 2 kinderen van 7 en 5, van speelpleintjes tot de grootste bezienswaardigheden van de stad, veel foto’s, allerlei belevenissen, overspoeld met een sausje van heimwee van ondergetekende 🙂 En dat alles, zoals ze op Pinterest zouden zeggen ‘on a budget’.

Veel plezier ermee!

Plan je zelf een reis, en heb je een vraag? Of wil je gewoon iets kwijt? Lelijke schrijffout gevonden? Laat zeker een opmerking achter of stuur me een berichtje 🙂

zicht vanop Rockefeller Center

Lang geleden – veel te vertellen

Ja, ik weet het, ’t is lang geleden. Héél lang. Ik dacht een sabbatjaar te nemen maar het waren er ineens twee en toen nog wat langer… maar het kriebelde af en toe wel eens. Zeker toen we in de paasvakantie met ons gezin naar New York trokken en ik daar eigenlijk dagenlang over zou kunnen vertellen. Af en toe dacht ik, goh, of zou ik daar eens een paar blogposts over schrijven? Maar ja, dacht ik, wie zit daar nu op te wachten om dat te lezen …

Ondertussen dromen wij van een volgende reis en merk ik dat ik niets liever doe dan informatie opzoeken van àndere mensen die daar, al of niet met hun kinderen, al heen gingen. Blogs lezen van mensen die op reis zijn gegaan naar waar jij heen wilt, is superhandig door alle tips die je krijgt maar ook gewoon heel erg leuk omdat je kan dromen en uitkijken naar je eigen avontuur.

Af en toe scroll ik eens door mijn eigen foto’s, bijvoorbeeld laatst toen ik de foto van de jongens bij de kerstman in 2018 terug zocht om hem eens naast de exemplaren van 2017, 2016, 2015 enzoverder te leggen, en als ik dan de beeldjes van New York passeer, ja dan ben ik zomaar een halfuurtje verder natuurlijk, die zijn zó leuk om naar te kijken 🙂

En vorige week, toen kwam er ineens nog een comment binnen op een post die ik plaatste in februari 2015 en dacht ik: maar allé, er zijn dus echt nog mensen die op die blog terecht komen en nu staat daar niéts op over het coolste wat ik het afgelopen jaar heb meegemaakt, dat kàn toch helemaal niet!

Dus ben ik in mijn pen gekropen en heb ik de afgelopen dagen een reisverslag in elkaar gebokst, met wat tips, foto’s, belevenissen, van alles een beetje. Allemaal over die keer dat wij in april 2019 een dikke week naar New York trokken, met onze zonen van toen 7 (2de leerjaar) en 5 (3de kleuter), inmiddels een goeie 9 maanden geleden. Het is dus wel echt een nabeschouwing geworden, en geen live verslag. Gelukkig zijn er foto’s en is er Google Maps om de herinneringen te ondersteunen en de exacte locaties enzo op te zoeken 🙂

Dusseuh, veel plezier ermee!

Hier alvast een voorsmaakje van wat volgt:

Aankoop van het weekend 

Ja, ik weet het, dit blogje wordt de laatste tijd schromelijk verwaarloosd. Het is momenteel bij ons thuis – hoewel ik er een hékel aan heb om dat te zeggen want zó cliché he maar ja kijk, ’t is nu niet anders – nogal drukdrukdruk. Er is wel beterschap in zicht, vanaf pakweg juli ofzo. Nog een goeie 4 maanden, pfieuw!

Blijkt dat mijn blog dan het onschuldige slachtoffer is dat erbij inschiet. Dat, en mijn strijk. Hashtag kannietmeeroverdebergkijken


Máár on a brighter note kan ik vandaag wél mijn supermooie aankoop van het weekend met jullie delen!

Ik stuitte eerst nog op wat ‘ik denk niet dat dat zo praktisch is eigenlijk’-gemurmel van mijn Meneer, maar nadat ik hem duidelijk had gemaakt dat ik er al mijn hele leven van droom en dus wel speciaal kinderen heb gekregen (twee dan nog) om een excuus te hebben om zo’n meubeltje in mijn living te kunnen zetten, bond hij in 😉


Schooooooon é 😍

Als de sneeuw niet naar ons wil komen…

… dan komen wij naar de sneeuw!

Ik weet niet of jullie dat weten (want ik weet niet waar je dit leest) maar hier in West-Vlaanderen wil het niet sneeuwen. Nooit. Om precies te zijn, het is al geleden van

januari-2013…januari 2013…

dat er hier nog sneeuw van betekenis is gevallen.

Zelfs halfweg januari, toen er volgens de (eerste enthousiaste) weerberichten óveral in België sneeuw te zien zou zijn:

kaart7.jpg

seriously?

En ik maar refreshen hé!

Begrijp me niet verkeerd, aangezien ik een vleesgeworden ijskoningin ben, hoeft het voor mij echt geen maand aan een stuk te vriezen en te sneeuwen. Maar zo één weekendje (liefst in het weekend, natuurlijk! Zodat we er niet verplicht met de auto door moeten en er véél gespeeld kan worden), dat is toch niet te veel gevraagd, zeker?

Enfin, de sneeuwpakken waren gepast, de sneeuwlaarzen ook, de slee was van de zolder gehaald – dus deden wij wat we al eerder flikten (in 2015 en in 2016): we gooiden het hele boeltje, inclusief 2 kleuters, achterin de auto en reden naar Eupen.

De sneeuw lag dik, héél dik (45 cm!)

collage

Er werd gesleed, er werden sneeuwpoppen (en zelfs een sneeuwkonijn) gemaakt, er werden voetsporen gezocht en snow-angels gemaakt en sneeuwballen gegooid en takken van de struiken heen en weer geschud onder het roepen van ‘sneeuwstoooorm!’. De jongens kregen van die rode buitenspeelwangetjes (l) enfin, het was perféct.

collage2

Volgend jaar opnieuw 😉

 

een streepje poëzie

Speciaal voor u breng ik vandaag een streepje poëzie. Of ’t is te zeggen, ik ga dat eigenlijk niet zelf doen. Een tijdje geleden kwam ik ‘versjes van Lars‘ tegen, door Lars van der Werf. Ik vond hem direct tof, en niet alleen omdat hij zo’n leuke naam heeft 😉

Aangezien mijn Meneer en ik volgende maand zomaar eventjes al 8 jaar getrouwd zijn (dat is volgens mijn google-kunsten zelfs brons!) , vind ik deze hier wel toepasselijk:

lars-van-der-werf

Prettige gedichtendag week van de poëzie allemaal!

Een aanrader

Tijdens de eindejaarsfeesten (wij wisselen kerstkadootjes uit op oudejaarsavond en wensen op kerstavond al een gelukkig nieuwjaar dus eigenlijk wordt dat allemaal één pot nat bij ons, meer dan een week van kado’s krijgen en geven en veel te veel eten en lang opblijven en gelukkig ook een beetje uitslapen) kregen de jongens enkele boeken kado. Want tja, met een boek kan je nooit missen, toch?

boek-1

Eén van die boeken was zo’n echt toppertje. Zo’n boek dat élke avond na uitgebreide selectie (soms denk ik dat ze tijd rekken maar ik geef ze het voordeel van de twijfel) tóch opnieuw wordt gekozen als voorleesboekje-voor-bedtijd. En de dag erna opnieuw! En opnieuw! En weet je wat het leukste is? Na een 7-day-streak was ik het nog helemaal niet beu om dit boek voor te lezen! Dat kan over heel wat andere boeken niet gezegd worden – JA ik kijk naar U, ‘Dora en het onweer’! #thehorror )

IMG_8496.JPG

Quote-by-Jacqueline-Kennedy-Onassis.jpg

Hoewel het al te laat is voor een tip voor onder jùllie kerstboom, wil ik het boek hier toch even aanraden. Want misschien werken jullie wel, net als ik, met een verlanglijstje en kan je het al op je lijstje voor eind 2017 zetten? ’t Zal er rapper zijn dan we denken, hoor (brr!). Of misschien heb je thuis een ziek kindje op voorraad – ze zijn in de aanbieding hoor ik hier en daar – en dan is zo’n leuk rustig voorleesboekje toch het perfecte snel-weer-beter-kado?

Enfin, ik ga jullie hier niet langer in spanning houden, hier komt het:

9200000030108288

Het boek is zó leuk gemaakt: op één van de eerste bladzijden moet je met je vinger een beetje op het rode bolletje wrijven en daarna op het gele. Als je het blaadje draait – oei ben ik nu de clou aan het weggeven? – is het gele bolletje oranje geworden. Je moest die koppies zien van die twee van mij, zó verbaasd en daarna keken ze gelijktijdig naar het topje van hun vinger 😀

Enfin, ik ga stoppen met schaamteloze (onbetaalde!) reclame te maken, en nog even kort samenvatten: koop dit voor uw arme lieve kindertjes. Je weet dat je het wilt!

Ik overweeg zelf om de andere 2 boeken (van dezelfde schrijver en dezelfde reeks) ook te kopen, maar ik ben bang dat ze te veel op dit boek zullen lijken. Zijn er onder jullie die één van de andere boeken hebben?

Koukleum

Vorige keer gaf ik jullie de oplossing voor ‘het probleem van het fotoboek-fenomeen‘. Nu heb ik zelf een ander probleempje dat ik met jullie wil delen, en waar jullie mij misschien mee kunnen helpen. Want ’t moet niet altijd van mijn kant komen he! 😉

Zoals ik al eerder vertelde ben ik een enorme koukleum. Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, daardoor hou ik erg van de winter. Ah ja, want in de winter zegt er niemand ‘Lien, allé, heb jij nu een trui aan, ’t is xx graden zeg’ zoals ik in de lente/zomer vaak hoor – want iederéén draagt een trui in de winter. En bovendien: niémand ziet hoeveel lagen onderhemdjes (of als je het écht bont wil maken: t-shirts met lange mouwen!)  je onder die dikke trui aan hebt! Niémand! *gnagnagna* Je kan zelfs een lekker warme kousenbroek onder je jeansbroek dragen, niémand die er zaken mee heeft hé! (elke gelijkenis met bestaande personen en/of gebeurtenissen berust op louter toeval)

Het koudegevoel is bij mij zo erg, dat ik een hele dag kan werken in een bureau waar de verwarming stuk is. Zonder dat ik een kik geef. Ah ja, ik heb het eigenlijk àltijd koud dus ik heb al geleerd om daarmee ‘te leven’ dus kijk ik niet eens meer of er misschien iets met de verwarming scheelt, ik ga er gewoon van uit dat het wel aan mij zal liggen. Best wel zielig, eigenlijk he? *probeert een beetje medelijden op te wekken*

Ooit schudde ik een vriend van Meneer voor het eerst de hand, waarop hij zijn hand wegtrok en uitriep ‘Ja ndéén, oe lange ziej gie ol dwod!’*

*Voor niet-West-Vlamingen: vertaling: ‘(niet vertaalbaar), hoe lang ben jij al dood’.

Ook in bed heb ik het natuurlijk altijd koud. 3/4 van alle nachten slaap ik met sokken aan. 1/2 van de nachten: met mijn sokken OVER mijn lange pyjamabroek zodat er zeker geen stukje bloot vel is want brrrrr. En toch aan 2 kinderen geraakt, moeilijk te begrijpen hé 😉

En Meneer vindt dan wel altijd dat ik overdrijf, maar denk je dat hij me mijn voeten aan hém laat warmen, nee hoor! Zó egoïstisch van hem!

Enfin, nu heb ik iets verzonnen dat mijn probleem toch al in bed zou kunnen oplossen.

Ken je zo’n kersenpitkussentjes die je kan opwarmen in de microgolf?
En ken je zo’n borstvoedingskussens die ze verkopen bij Dreambaby?

PICT0402.JPG

Ter illustratie, een fotootje uit de oude doos van Grote Broer (l).

Je hoort mij al komen zeker? Als ik nu in bed een kersenpitkussen(tje) zou kunnen leggen, maar dan van dàt formaat. Aaaahhhh dat moet toch prachtig zijn!

Dus als iemand nu aub een microcolfoven voor mij kan maken, waar ik dat kussen(tje) dan in kan opwarmen, graag in januari nog leveren alstublieftdankuwel!

 

De oplossing – toch voor één van uw problemen

geen-tijd

Ok, ik zocht dit even op, omdat ik ervan overtuigd was dat Google mij zou aanvullen met ‘geen tijd om fotoboeken te maken’. Blijkbaar is datgene waar ik het over wil hebben toch net wat minder universeel dan ik dacht. Maar toch! Ik ben héél zeker dat een goeie 50% van de lezers hier ‘lijdt’ aan de ziekte van deze tijd: het hebben van ziljoenen foto’s maar het niet hebben van tijd (\ goesting) om die in een fotoboek te gieten. Ik hoor verhalen over mensen die per kind, per jaar een boek willen maken en toch algauw een boek of 7 achterlopen. Aan pakweg 2u per boek hebben zij een halve week verlof nodig om zich daar ooit nog door te worstelen, en de tijd tikt verder en de kindertjes worden groter… AAARRRGGGGHHH! Voel je de stress al?

Awel, ik heb hier de oplossing voor dit probleem. Zomaar helemaal gratis van mij voor u. Ik ga u verklappen hoe ik wél fotoboeken heb, al vier jaar op rij. En dat met een minimale inspanning. Ochot, misschien hoop en al een kwartiertje werk.
Klinkt zoals een reclamespot- en vooral nogal onrealistisch, nietwaar?

Maar kijk, ik ga u niet langer in spanning laten en mijn geheim ontrafelen 🙂

Elk jaar, ergens rond de 2de of 3de januari, zet ik mij aan de computer. Ik surf naar de website van Hema (er zullen vast wel andere websites zijn die iets gelijkaardigs aanbieden ook). Ik log via die website in op mijn Instagram account.

Ahja, want Instagram, dat ís eigenlijk sowieso mijn verzameling met ‘beste foto’s’ die ik heb genomen. Als ik vijftien foto’s heb van op de schaatspiste, dan komt er maar ééntje – de mooiste – op Instagram. Zevenendertig foto’s van twee kindjes op een wuppertje, vanuit acht verschillende hoeken? Idem.
Er is dus geen reden om hier nog verder in te sorteren, ik heb dat allemaal doorheen het jaar al een keer gedaan!

Dus dan is het van klik-klik-klik aanvinken welke foto’s ik wel of niet in het boekje wil. De foto’s komen automatisch in chronologische volgorde in het boekje, je kiest enkel nog welk specialleke je als voorpagina wil hebben en klààr!

IMG_8704.JPG

(Ja, in 2014 wilde ik origineel doen en koos ik voor een grijze rand ipv wit, dat viel me wat tegen dus dat doe ik niet meer)

(op de zijwand had ik eigenlijk ook graag het jaartal afgedrukt maar ik denk niet dat dat mogelijk is, ik heb er dan maar een goeie ouderwetse alcoholstift bijgenomen)

IMG_8705.JPG

Dus loop jij ook nog een drietal jaar achter met het maken van je foto-albums? Maak je goede voornemen van 2017 waar in een klein uurtje tijd – ge moest al bezig zijn!