De winter

De winter – o wat hou ik er toch van.

De winter is nochtans elk jaar weer een grote uitdaging voor mij, want ik ben een echte koukleum.
Trouwens, niet dat ik het dan in de zomer altijd lekker fris heb. Zo werkt het jammergenoeg niet. Laat ons zeggen dat ik gewoon een zeer slechte inwendige thermostaat heb. Eigenlijk ben ik op mijn best als het buiten tussen de achttien en de eenentwintig graden is. That’s it. Warmer en ik begin te zuchten dat dat toch allemaal niet nodig is, die hitte, en ik blijf al zéker het liefst uit de zon. Kouder en ik loop de hele dag met kippenvel en zou ’s nachts nog het liefst van al niet met mijn eigen voeten het bed moeten delen.
Dit alles zorgt ervoor dat ik op een heel jaar misschien een dag of drie binnen mijn comfort-temperatuur val – meestal ergens een woensdag in april of mei en een weekend in september.

Maar enfin, hoewel het dus eigenlijk een behoorlijk onpraktisch seizoen is voor een koukleum met ijsblok-voeten, een bril die overal waar je binnenkomt aandampt en heb ik het al over die koude voeten gehad? – hou ik toch zo van de herfst die overgaat in de winter en het hele sfeertje dat daarbij hoort.

Binnenblijven, dikke pluizige truien dragen, warme chocomelk drinken,

winterkaarsjes branden, Disneyfilms onder een tv-dekentje,
mijn lievelingssjaal mag weer uit de kast,

2ik mag kersttenues bij elkaar shoppen en als kers op de taart: stilletjesaan wordt het alweer tijd voor de kerstversiering!

Nadat ik enkele jaren creatief heb moeten zijncollageomdat ik niet het risico wilde lopen dat de één of andere peuter de hele boom met een zwiep zou omgooien en alle ballen door de hele living zou lanceren, heb ik besloten dat het dit jaar weer tijd is voor onze ‘echte plastieken’ kerstboom. Aangezien ik plastieken kerstballen heb gescoord, zullen de kindjes zelfs kunnen helpen om die te versieren en ruzie maken over wie de piek erop mag placeren.
Making memories!

Maar wees gerust, de velcro-kerstboom van vorig jaar komt dit jaar ook terug, hoor!

Gamenight

Bij ons thuis is donderdag geen datenight, maar gamenight. Onze kinderen houden namelijk énorm van gezelschapsspelletjes, maar als ze bovenaan in de kast sukkelen raakte het soms wat vergeten om deze ook effectief te spelen. Daarom voerden we enkele weken geleden de traditie van gamenight in, en wees maar zeker dat ze ons er nu met veel plezier aan herinneren tijdens het avondeten!

Na het eten spelen we minstens twee spelletjes: eentje dat de kindjes kiezen en eentje dat ik voor hen kies. In de praktijk komt het erop neer dat we UNO spelen en dat ik dan nog iets mag kiezen😉

Een van de favorieten van het moment is ‘Mix and Match’, dat Grote Broer kado kreeg van mijn zus – zij haalde het bij Meneer Snor.

Een tof en eenvoudig spelletje waarbij je om het eerst drie volledige mannetjes moet maken (ze hoeven niet ‘logisch’ te zijn, maar alleen een hoofd, benen en een buik te hebben). Als je het kaartje dat je neemt, niet kan gebruiken, leg je het op de aflegstapel waar de volgende het wel mag nemen als hij het kan gebruiken.
Perfect te spelen met een driejarige of zelfs tweejarige, en de kindjes maken evenveel kans om te winnen als wij wat het voor hen natuurlijk ook leuk maakt.

Spelletjes spelen is educatief verantwoord én vooral heel gezellig dus ik probeer in elk geval om de wekelijkse gamenight er verder in te houden.

Of het dan élke week zo’n succes is?

Tja, soms ben je al een beetje moe en als je dan keihard UNO hebt geroepen maar met een blauwe één in je handjes zit… we kennen allemààl dat gevoel zeker?😉

IMG_8164.JPG

Doen alsof je creatief bent – voor dummies

Sinds ik door mijn job niet meer tweewekelijks bij naaiclub ‘De Scheve Stekkinge’ geraak, blijft het hier op het creatieve front heel stil. Het is niet zo dat ik nooit meer naald en draad aanraak hoor, dat niet. Maar jammer genoeg beperkt het zich meestal tot het vastnaaien van een knielap op een broek, meestal op een exemplaar van amper een week oud ofzo. De week nadien naai ik dan ook een knielap op de andere knie, die tegen dan ook al stuk is, en tegen de week dààrna besluit ik dat dat toch ook geen zicht is, zo’n versleten broek – gelijk hoe schoon die knielappen zijn, dat blíjft toch een broek met knielappen – en verdwijnt hij toch. Wat zich dan herhaalt. En herhaalt. En …
Het is een fase, denk ik dan maar. Het is een fase. Hetiseenfasehetiseenfasehetiseenfase.

Om toch af en toe eens het gevoel te hebben dat ik zelfs iets leuks gemaakt heb, beroep ik me dan maar op flockfolie. Er bestaat geen gemakkelijker materiaal om mee te werken, serieus. Als je eigenlijk twee linkerhanden hebt maar toch eens de creatieve mama wil uithangen voor je kindertjes, scoor dan wat flockfolie  en geniet van de ‘wooow mama ik wist niet dat jij dat kon!’s. Gratis tip van mij voor u!

Zo ook afgelopen zaterdag, toen ik eindelijk werk maakte van de beloofde lego-trui voor Grote Broer.

Ahja, want hij had een tijdje geleden zelf mogen kiezen: een trui met een lego-mannetje of met een snor.

6c2e1a1339d65a9ace28a72f370e26c4

Dat is immers mijn tip twee voor vandaag: zet u achter de computer, typ ‘flockfolie’ of als je specifieker wil zijn ‘flockfolie jongen’ en voilà, je moet zelfs al niet meer zelf nadenken! Het is toch allemaal al eens eerder gedaan.

De geoefende creatieve geest heeft uiteraard al opgemerkt dat ik me beperk tot de makkelijkst na te maken ontwerpjes. Je kan daar zo zot in gaan als je wil, maar ik houd me aan mijn motto: waarom zou je het moeilijk maken als het ook poepsimpel kan zijn he.

niet

Deze bijvoorbeeld – hoewel héél cool – bood ik niét aan als keuze.

das.jpg

Deze maakte ik dan weer wél, toen Grote Broer nog een mini-ventje was (l)

Maar soit, een lego-trui dus. Ik kopiëerde het poppetje naar Word, drukte het af op het gewenste formaat, kleefde het achterop de flockfolie, knipte uit, positioneerde de stukjes met een zakdoekje erbovenop en kon beginnen vaststrijken. Klààr!

FullSizeRender.jpg

Maar wacht, waar zijn zijn armpjes gebleven?

FullSizeRender2.jpg

*zucht*
Enfin, nieuwe armpjes geknipt, natuurlijk eerst per ongeluk twee rechterarmpjes en geen linker-exemplaar… maar uiteindelijk kwam het allemaal in orde.

Om maar te zeggen: echt iederéén kan werken met flockfolie😉
Veel succes!

Nog maar 38 dagen tot kerstmis!

Ja, het is hier wat kalmpjes geweest, inderdaad. Als de kindertjes vakantie hebben, heeft moeder de vrouw natuurlijk wel wat meer te doen dat op haar gemak aan haar bureaustoel een postje tikken. Gaan zwemmen, bijvoorbeeld. Twéé keer maarliefst, ahja één keer om het nieuwe zwembrilletje-op-sterkte- van Grote Broer te testen, en dan nog een keer… omdat zwemmen toch een echte herfstvakantie-activiteit is hé. Maar nu is de rust teruggekeerd en kan ik jullie nog net op tijd een heads-up geven: Over 38 dagen is het alweer kerstmis! ZIJN JULLIE ER KLAAR VOOR?!?!?!

Want wij dus wel *grijns*

Dat was het enige excuus dat ik nodig had om nog eens een shopke te placeren.

FullSizeRender(1).jpg

Oja, de mutsen spelen een muziekje als je op hun neus drukt. Want daarzonder was het er nog niet genoeg óver he!

Grote Broer had deze muts vorig jaar ook al, dit jaar vond ik nog een exemplaar en zullen ze dus a capella kunnen gaan. (l)
(dan zet ik wel mijn hoorapparaat af, bwahahaaa)

Vorig jaar vertelde Grote Broer dat een kindje van zijn klas ‘tegen de muur had moeten staan’, en weet je waarom? ‘We moesten stil zijn in de rij en hij had mijn muziekje aangezet.’ Tot zover de kerstgedachte😀

Oja, ik doe zelf ook mee hoor. Dat jullie niet denken dat ik mijn kindertjes alleen laat opdraaien voor de kerstsfeer.

img_8202

Hashtag earfie.
Ter mijner verdediging: Ik heb ze enkel ingedaan voor de foto en nu blijven ze tot kerstavond in de kast hoor. Ongeveer…

Ja kijk, als je een traditie vol te houden hebt, moet je op tijd beginnen natuurlijk.

(december 2015 en december 2014)

38 days and counting mensen, begin er maar aan hé!

Lifehack voor mama’s – bruine boetseerklei

Sinds ik mama ben, kom ik met de regelmaat van de klok voor kleine probleempjes uitdagingen te staan, waarvan ik voordien geen idee had dat ze zich konden stellen. Zoals daar zijn:

  • Openbare toiletten en of je dan je peuter mee binnen neemt in het ieniemienie hokje en dus je laatste greintje privacy opgeeft – of hem buiten laat wachten en dan ook niet op uw gemak kan plassen door het idee dat hij misschien wel gekidnapt wordt.
  • Broeken die afzakken. En kindertjes die er zich geen moer van aan trekken of de hele omgeving hun bouwvakkersdecolleté te zien krijgt. Hashtag trektuwbroekopzegik (hoewel dit en dit echt goed helpt, maar nog geen 100% succes)

Nog zo één van die probleempjes uitdagingen, is het feit dat boetseerklei bruin wordt. Ok, ik had daar wel al iets over gehoord. Maar ik onderschatte het probleem een beetje. Met boetseerklei zit het namelijk zo: dat wordt bruin. BINNEN.DE.MINUUT. En dan is hij niet leuk meer, uiteraard.

poepIk wil dan natuurlijk niet zo’n saaie praktische moeder zijn die roept ‘maar met één kleurtje tegelijk hoor jongens! Anders raken ze door elkaar!’ want laat ons serieus zijn, mijn kindertjes zullen sowieso al een deel van mijn neurotische zelf overerven, dat heeft geen verdere aanmoediging nodig. Ik wil dus dat ze met meerdere kleurtjes tegelijk kunnen spelen, want dat is toch ook veel toffer – en dan spelen ze er langer mee en wordt de ratio met-klei-speeltijd/klei-opruimtijd ook wat interessanter, juij!

En toen zag ik een keer ergens in de duistere wereld van het internet dé oplossing.
Sindsdien krijgen de zonen àltijd twee kleurtjes klei om hun ding mee te doen. Geel en oranje, bijvoorbeeld. Of rood en geel. Of blauw en rood. Of blauw en geel. Of paars en rood. Of groen en blauw.
Enfin, jullie snappen het al, zeker?

kleurenEigenlijk is het allemaal heel logisch en misschien zelfs een heel klein beetje schandalig dat ik er nog niet zelf was opgekomen. Maar ja ’t is niet alsof ik heb verdergestudeerd in de fysica hé, gastjes. Of oei, tiens, nu je het zegt… ;-p

Enfin, nog maar eens een applausje voor het internet!

Nu moet ik nog maar voor één iets de lifehack vinden…

schoen2 *zucht*

 

Kiwi & Strit

Vorig weekend was er het Film Fest Gent. Dankzij Erika Van Tielen konden Meneer en ik met de kindjes hier ook een filmpje meepikken. Voor Kleine Broer werd het zelfs zijn allereerste keer in de bioscoop. Hashtag mijlpaal.
We keken naar Kiwi & Strit, geen langspeelfilm een verzameling korte filmpjes over een kiwi en een – tja, wat eigenlijk? – paars wezentje.

posterOf misschien is Kiwi gewoon ook een wezentje, en geen exotisch fruit. Ik weet dat eigenlijk niet zeker. Volgens Grote Broer is hij een kiwi, maar zit hij binnenstebuiten want ’t is zijn buitenkant die groen is en de binnenkant bruin in plaats van omgekeerd😀 (OMG dat is er eigenlijk eentje voor De Zonen Zeggen hé).
Enfin, dat doet er eigenlijk allemaal niet toe, feit is dat het allemaal best wel grappig is, ook/zelfs voor de ouders. Of misschien heb ik wel onsmakelijk veel leedvermaak want met een paars figuurtje dat een snoep in zijn oog krijgt mag je eigenlijk niet lachen zeker?
De film was nog maar drieëneenhalve minuut bezig of er was al iemand in een omgekeerd gelegde rakel (hark voor de niet-West-Vlamingen) getrapt. Drie keer! BWAHAHA lachen maat! Ze kennen in elk geval hun klassiekers.

Voor de allerkleinsten – Vanaf 2 jaar
Geestiger dan die Minionmormeltjes en een hogere aaibaarheidsfactor dan de zeldzaamste Pokémon. Kiwi en Strit zijn twee plezante, pluizige wezentjes. Ze leven op een open plek in het bos aan de voet van een grote berg. De ene is geel, netjes en voorzichtig; de andere is paars, groezelig en wild. Nieuwsgierig duikelen ze van de ene in de andere beestige belevenis. Wat ze ook ondernemen (voetballen, in bad gaan, een portret schilderen, de grote blauwe boskoe het zwijgen opleggen,…), het loopt keer op keer kostelijk uit de hand. Het dolkomische duo uit deze Deense reeks korte animatiefilmpjes is bedacht door dezelfde creatieve ploeg achter animatiejuweeltjes ‘De Geweldige Beer’ (2011) en ‘De Verenkoning’ (2014). De serie telt in Nederland al tal van koters (en mama’s en papa’s) onder haar fans. Met hun koddig brabbeltaaltje kapen Kiwi en Strit ook moeiteloos de harten van de allerkleinsten. (R.D.)

fotoHeb je dus kleuters en peuters en kleuters in huis, die je misschien wel voor het eerst van de bioscoop wil laten proeven: aanrader!

 

 

Weekendje Mechelen

Nadat ik thuiskwam van mijn citytrip naar Boeschepe – ja kijk, ik blijf het dus grappig vinden om dat een citytrip te noemen – kwam ik zo uitgerust en zen terug thuis dat Meneer en ik prompt beslisten om er eens samen een weekendje tussenuit te gaan.

weekendjeTypisch ons, eigenlijk: we hikken er soms eens wat lang tegenaan – het is nog maar het tweede kinderloze weekendje in onze carrière als ouders, alhoewel we na de eerste keer ervan overtuigd waren dat we dit ‘zeker nog eens zouden doen’ – maar eens we dan de knop omdraaien vliegen we er wel direct in. Om 17u03 kwam ik thuis, om 18u18 beslisten we om een weekendje te organiseren en tegen 20u04 hadden de babysits (de 4 oma’s en opa’s) al toegezegd. Jupla!

En dus gaan wij over een goede week een nachtje weg. Een blik op de kaart van België (want al te ver willen we niet rijden voor 1 nachtje) bracht ons op het idee van Mechelen, waar we beiden nog nooit geweest zijn. Of wacht, ik zou liegen: In lang vervlogen jaren toen ik nog fysica-student was zijn we wel eens in Technopolis geweest. En nog langer geleden – toen de dieren nog spraken – heb ik Planckendael ook al eens gezien. Maar op een no-kids-weekend komen die twee sowieso niet op ons to-do-lijstje, natuurlijk.

mechelenIk heb al een stadswandeling geprint – o jee, zijn wij al zo oud? Ja, wij zijn dus al zo oud…

Nu komt de aap uit de mouw: in plaats van een verslagje van wat we allemaal beleefd hebben – nuja, dat krijgen jullie ook wel nog hoor – vraag ik jullie om tips! Het hotel is al geboekt, maar als je een leuk uitje, restaurant, koffietent of activiteit weet voor ons, shoot!