Aankoop van het weekend 

Ja, ik weet het, dit blogje wordt de laatste tijd schromelijk verwaarloosd. Het is momenteel bij ons thuis – hoewel ik er een hékel aan heb om dat te zeggen want zó cliché he maar ja kijk, ’t is nu niet anders – nogal drukdrukdruk. Er is wel beterschap in zicht, vanaf pakweg juli ofzo. Nog een goeie 4 maanden, pfieuw!

Blijkt dat mijn blog dan het onschuldige slachtoffer is dat erbij inschiet. Dat, en mijn strijk. Hashtag kannietmeeroverdebergkijken


Máár on a brighter note kan ik vandaag wél mijn supermooie aankoop van het weekend met jullie delen!

Ik stuitte eerst nog op wat ‘ik denk niet dat dat zo praktisch is eigenlijk’-gemurmel van mijn Meneer, maar nadat ik hem duidelijk had gemaakt dat ik er al mijn hele leven van droom en dus wel speciaal kinderen heb gekregen (twee dan nog) om een excuus te hebben om zo’n meubeltje in mijn living te kunnen zetten, bond hij in 😉


Schooooooon é 😍

Als de sneeuw niet naar ons wil komen…

… dan komen wij naar de sneeuw!

Ik weet niet of jullie dat weten (want ik weet niet waar je dit leest) maar hier in West-Vlaanderen wil het niet sneeuwen. Nooit. Om precies te zijn, het is al geleden van

januari-2013…januari 2013…

dat er hier nog sneeuw van betekenis is gevallen.

Zelfs halfweg januari, toen er volgens de (eerste enthousiaste) weerberichten óveral in België sneeuw te zien zou zijn:

kaart7.jpg

seriously?

En ik maar refreshen hé!

Begrijp me niet verkeerd, aangezien ik een vleesgeworden ijskoningin ben, hoeft het voor mij echt geen maand aan een stuk te vriezen en te sneeuwen. Maar zo één weekendje (liefst in het weekend, natuurlijk! Zodat we er niet verplicht met de auto door moeten en er véél gespeeld kan worden), dat is toch niet te veel gevraagd, zeker?

Enfin, de sneeuwpakken waren gepast, de sneeuwlaarzen ook, de slee was van de zolder gehaald – dus deden wij wat we al eerder flikten (in 2015 en in 2016): we gooiden het hele boeltje, inclusief 2 kleuters, achterin de auto en reden naar Eupen.

De sneeuw lag dik, héél dik (45 cm!)

collage

Er werd gesleed, er werden sneeuwpoppen (en zelfs een sneeuwkonijn) gemaakt, er werden voetsporen gezocht en snow-angels gemaakt en sneeuwballen gegooid en takken van de struiken heen en weer geschud onder het roepen van ‘sneeuwstoooorm!’. De jongens kregen van die rode buitenspeelwangetjes (l) enfin, het was perféct.

collage2

Volgend jaar opnieuw 😉

 

een streepje poëzie

Speciaal voor u breng ik vandaag een streepje poëzie. Of ’t is te zeggen, ik ga dat eigenlijk niet zelf doen. Een tijdje geleden kwam ik ‘versjes van Lars‘ tegen, door Lars van der Werf. Ik vond hem direct tof, en niet alleen omdat hij zo’n leuke naam heeft 😉

Aangezien mijn Meneer en ik volgende maand zomaar eventjes al 8 jaar getrouwd zijn (dat is volgens mijn google-kunsten zelfs brons!) , vind ik deze hier wel toepasselijk:

lars-van-der-werf

Prettige gedichtendag week van de poëzie allemaal!

Een aanrader

Tijdens de eindejaarsfeesten (wij wisselen kerstkadootjes uit op oudejaarsavond en wensen op kerstavond al een gelukkig nieuwjaar dus eigenlijk wordt dat allemaal één pot nat bij ons, meer dan een week van kado’s krijgen en geven en veel te veel eten en lang opblijven en gelukkig ook een beetje uitslapen) kregen de jongens enkele boeken kado. Want tja, met een boek kan je nooit missen, toch?

boek-1

Eén van die boeken was zo’n echt toppertje. Zo’n boek dat élke avond na uitgebreide selectie (soms denk ik dat ze tijd rekken maar ik geef ze het voordeel van de twijfel) tóch opnieuw wordt gekozen als voorleesboekje-voor-bedtijd. En de dag erna opnieuw! En opnieuw! En weet je wat het leukste is? Na een 7-day-streak was ik het nog helemaal niet beu om dit boek voor te lezen! Dat kan over heel wat andere boeken niet gezegd worden – JA ik kijk naar U, ‘Dora en het onweer’! #thehorror )

IMG_8496.JPG

Quote-by-Jacqueline-Kennedy-Onassis.jpg

Hoewel het al te laat is voor een tip voor onder jùllie kerstboom, wil ik het boek hier toch even aanraden. Want misschien werken jullie wel, net als ik, met een verlanglijstje en kan je het al op je lijstje voor eind 2017 zetten? ’t Zal er rapper zijn dan we denken, hoor (brr!). Of misschien heb je thuis een ziek kindje op voorraad – ze zijn in de aanbieding hoor ik hier en daar – en dan is zo’n leuk rustig voorleesboekje toch het perfecte snel-weer-beter-kado?

Enfin, ik ga jullie hier niet langer in spanning houden, hier komt het:

9200000030108288

Het boek is zó leuk gemaakt: op één van de eerste bladzijden moet je met je vinger een beetje op het rode bolletje wrijven en daarna op het gele. Als je het blaadje draait – oei ben ik nu de clou aan het weggeven? – is het gele bolletje oranje geworden. Je moest die koppies zien van die twee van mij, zó verbaasd en daarna keken ze gelijktijdig naar het topje van hun vinger 😀

Enfin, ik ga stoppen met schaamteloze (onbetaalde!) reclame te maken, en nog even kort samenvatten: koop dit voor uw arme lieve kindertjes. Je weet dat je het wilt!

Ik overweeg zelf om de andere 2 boeken (van dezelfde schrijver en dezelfde reeks) ook te kopen, maar ik ben bang dat ze te veel op dit boek zullen lijken. Zijn er onder jullie die één van de andere boeken hebben?

Koukleum

Vorige keer gaf ik jullie de oplossing voor ‘het probleem van het fotoboek-fenomeen‘. Nu heb ik zelf een ander probleempje dat ik met jullie wil delen, en waar jullie mij misschien mee kunnen helpen. Want ’t moet niet altijd van mijn kant komen he! 😉

Zoals ik al eerder vertelde ben ik een enorme koukleum. Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, daardoor hou ik erg van de winter. Ah ja, want in de winter zegt er niemand ‘Lien, allé, heb jij nu een trui aan, ’t is xx graden zeg’ zoals ik in de lente/zomer vaak hoor – want iederéén draagt een trui in de winter. En bovendien: niémand ziet hoeveel lagen onderhemdjes (of als je het écht bont wil maken: t-shirts met lange mouwen!)  je onder die dikke trui aan hebt! Niémand! *gnagnagna* Je kan zelfs een lekker warme kousenbroek onder je jeansbroek dragen, niémand die er zaken mee heeft hé! (elke gelijkenis met bestaande personen en/of gebeurtenissen berust op louter toeval)

Het koudegevoel is bij mij zo erg, dat ik een hele dag kan werken in een bureau waar de verwarming stuk is. Zonder dat ik een kik geef. Ah ja, ik heb het eigenlijk àltijd koud dus ik heb al geleerd om daarmee ‘te leven’ dus kijk ik niet eens meer of er misschien iets met de verwarming scheelt, ik ga er gewoon van uit dat het wel aan mij zal liggen. Best wel zielig, eigenlijk he? *probeert een beetje medelijden op te wekken*

Ooit schudde ik een vriend van Meneer voor het eerst de hand, waarop hij zijn hand wegtrok en uitriep ‘Ja ndéén, oe lange ziej gie ol dwod!’*

*Voor niet-West-Vlamingen: vertaling: ‘(niet vertaalbaar), hoe lang ben jij al dood’.

Ook in bed heb ik het natuurlijk altijd koud. 3/4 van alle nachten slaap ik met sokken aan. 1/2 van de nachten: met mijn sokken OVER mijn lange pyjamabroek zodat er zeker geen stukje bloot vel is want brrrrr. En toch aan 2 kinderen geraakt, moeilijk te begrijpen hé 😉

En Meneer vindt dan wel altijd dat ik overdrijf, maar denk je dat hij me mijn voeten aan hém laat warmen, nee hoor! Zó egoïstisch van hem!

Enfin, nu heb ik iets verzonnen dat mijn probleem toch al in bed zou kunnen oplossen.

Ken je zo’n kersenpitkussentjes die je kan opwarmen in de microgolf?
En ken je zo’n borstvoedingskussens die ze verkopen bij Dreambaby?

PICT0402.JPG

Ter illustratie, een fotootje uit de oude doos van Grote Broer (l).

Je hoort mij al komen zeker? Als ik nu in bed een kersenpitkussen(tje) zou kunnen leggen, maar dan van dàt formaat. Aaaahhhh dat moet toch prachtig zijn!

Dus als iemand nu aub een microcolfoven voor mij kan maken, waar ik dat kussen(tje) dan in kan opwarmen, graag in januari nog leveren alstublieftdankuwel!

 

De oplossing – toch voor één van uw problemen

geen-tijd

Ok, ik zocht dit even op, omdat ik ervan overtuigd was dat Google mij zou aanvullen met ‘geen tijd om fotoboeken te maken’. Blijkbaar is datgene waar ik het over wil hebben toch net wat minder universeel dan ik dacht. Maar toch! Ik ben héél zeker dat een goeie 50% van de lezers hier ‘lijdt’ aan de ziekte van deze tijd: het hebben van ziljoenen foto’s maar het niet hebben van tijd (\ goesting) om die in een fotoboek te gieten. Ik hoor verhalen over mensen die per kind, per jaar een boek willen maken en toch algauw een boek of 7 achterlopen. Aan pakweg 2u per boek hebben zij een halve week verlof nodig om zich daar ooit nog door te worstelen, en de tijd tikt verder en de kindertjes worden groter… AAARRRGGGGHHH! Voel je de stress al?

Awel, ik heb hier de oplossing voor dit probleem. Zomaar helemaal gratis van mij voor u. Ik ga u verklappen hoe ik wél fotoboeken heb, al vier jaar op rij. En dat met een minimale inspanning. Ochot, misschien hoop en al een kwartiertje werk.
Klinkt zoals een reclamespot- en vooral nogal onrealistisch, nietwaar?

Maar kijk, ik ga u niet langer in spanning laten en mijn geheim ontrafelen 🙂

Elk jaar, ergens rond de 2de of 3de januari, zet ik mij aan de computer. Ik surf naar de website van Hema (er zullen vast wel andere websites zijn die iets gelijkaardigs aanbieden ook). Ik log via die website in op mijn Instagram account.

Ahja, want Instagram, dat ís eigenlijk sowieso mijn verzameling met ‘beste foto’s’ die ik heb genomen. Als ik vijftien foto’s heb van op de schaatspiste, dan komt er maar ééntje – de mooiste – op Instagram. Zevenendertig foto’s van twee kindjes op een wuppertje, vanuit acht verschillende hoeken? Idem.
Er is dus geen reden om hier nog verder in te sorteren, ik heb dat allemaal doorheen het jaar al een keer gedaan!

Dus dan is het van klik-klik-klik aanvinken welke foto’s ik wel of niet in het boekje wil. De foto’s komen automatisch in chronologische volgorde in het boekje, je kiest enkel nog welk specialleke je als voorpagina wil hebben en klààr!

IMG_8704.JPG

(Ja, in 2014 wilde ik origineel doen en koos ik voor een grijze rand ipv wit, dat viel me wat tegen dus dat doe ik niet meer)

(op de zijwand had ik eigenlijk ook graag het jaartal afgedrukt maar ik denk niet dat dat mogelijk is, ik heb er dan maar een goeie ouderwetse alcoholstift bijgenomen)

IMG_8705.JPG

Dus loop jij ook nog een drietal jaar achter met het maken van je foto-albums? Maak je goede voornemen van 2017 waar in een klein uurtje tijd – ge moest al bezig zijn!

De eerste zieke

Alle goede gezondheids-wensen ten spijt, diende de eerste zieke van 2017 zich hier aan op 1 januari om 9u00. Het universum vond dat wel grappig, ofzo.

Kleine Broer blijkt na een doktersbezoekje ‘de vijfde ziekte’ te hebben – blijkbaar waren na 1. Mazelen 2. Roodvonk 3. Rode hond en 4. Ziekte van Fatilov-Dukes (Ik heb het ook maar van Wikipedia hoor) de originele benamingen op en hebben ze het maar zo gelaten.

‘De vijfde ziekte’ houdt in dat vooral zijn gezichtje (maar ook zijn rug en buik) en lippen wat gezwollen zijn en hij een ongezond kleur heeft en eigenlijk zelfs niet op zichzelf lijkt, vind ik. Met zijn blondje haartjes in de war erbij heeft hij wel wat weg van een niet nader te noemen president – maar dat heb IK niet gezegd natuurlijk . Oh en de ziekte zorgt ook dat hij zich algemeen ziekig voelt, wat het kleine dictatortje in hem naar boven haalt. Het lijkt alsof hij, bij alles wat ik toegeef (chocomelk drinken in plaats van melk, een yoghurtje eten in plaats van een boterham, een Youtube filmpje kijken – want oh mijn moederhart heeft natuurlijk compassie met zo’n zielig hoopje kind) denkt: Goh, dat màg of wat? Ik ga dat hier eens uitbuiten en zien hoe ver ik dat hier precies kan drijven. En dan nóg een beetje verder!

ziek

Dus hoor ik hier niet veel anders dan ‘Maar ik wil nóg een joetoep-filmpje kijken!’ en ‘Mama mijn dekentje ligt niet goed! Mijn voetje is eruit! en ‘Mama je moet mij het róde deken geven’ (en dan tien minuutjes later toch het grijze) en ‘Mama mijn kussen ligt niet goed’ en … Enfin, u snapt het wel. Recent voegde hij ook ‘Nù graag!’ toe aan zijn vocabulaire.
Nefast voor mijn compassie met hem, dat wel.

Toen ik daarnet grommelde ‘dat de kindjes in Afrika geen Youtube hebben’ (ja, ik weet het, ik klink als uw moeder) , vond Grote Broer dat wel zielig ‘want die moeten dan altijd Netflix kijken’. Wat me deed beseffen dat mijn kinderen de generàtie van de #firstworldproblems zijn. Aargh!

Maar voor de rest zijn het lieve jongens, hoor. Vooral als ze gezond zijn.